Saturday, February 28, 2009

Letter Always Reaches Its Destination

നിശബ്ദതയിൽ കൊഴിഞ്ഞത്‌
നിന്റെ കൺപീലിയിൽ
നീ അറുത്തുവെച്ച പൂവ്‌
നിന്റെ രക്തപുഷ്പം
ഒഴുകുവാൻ വെംബുന്ന
കണ്ണുന്നീർ തുള്ളിയിൽ
അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ
ഏകാന്തതയെ കണ്ടെടുക്കുന്നു
ആ കവിൾതടങ്ങൾ
(അവ എത്രെ തന്നെ അരുണാഭമായാലും)
ചുരത്തുന്ന സ്വേദകണങ്ങളുടെ
ഉപ്പുരസം നുണയുന്നു
നഗ്നമാക്കപ്പെട്ട നിന്റെ വിരലുകൾ
തെളിവെയിലിലിറങ്ങുന്ന
ഓർമകളെ പൊതിയുന്നു
ആകാശത്തിനെ
ശ്രാവണമേഘം കണക്കെ
ആ നിമിഷത്തിൽ നിമിഷങ്ങൾ മരവിച്ചു
കടലാസു പൂവിൻ ദലം
അതെന്നും കാറ്റിന്നു സ്വന്തം
മണമില്ലാതെ
ഗുണമില്ലാതെ

Neither of These Two Series

കണക്കിലെ കുഴികൾ

ഒന്നിനും രണ്ടിനും
ഇടയിൽ അനന്തമായ ദൂരമുണ്ട്‌
അതു തന്നെയാണു
ഇരുപ്പത്തി ഒന്നിന്റെയും
ഇരുപ്പത്തി രണ്ടിന്റെയും സ്ഥ്തി
എന്തിനു
ഒന്നിനും ഒന്ന് ദശാംശം ഒന്നിനും
ഇടയിൽ പൊലും അനിർവ്വചനീയമായ അകലമുണ്ട്‌
എന്നിട്ടും
എത്ര നിർവ്വികാരമായാണു
നാം സംഖ്യകൾ അടുത്തു നിരത്തുന്നത്‌
ഞാൻ പോൾ എർദ്ദോസ്‌ അല്ല
എന്നാലും എനിക്കരിയാം
ഒന്നു കഴിഞ്ഞാൽ രണ്ടല്ലെന്ന്
അതു യുക്തി അല്ലെന്ന്
അതു അപകടം ആണെന്ന്