Sunday, December 20, 2009

Aphorisms from Train Journey

1. Aphorisms are of great help for a nerd in exile. Pen reduces the length of stupidity.

2. What is most beautiful in thought is also the most abominable about thought. Left to itself thought degenerates into vegetarianism.

3. In the rarefied language and beefed-up muscles of the stars, there is a well-joined spider web. Behind their dark glass, they are completely blind.

4. The well-behaved girls do not parade the quality of their upbringing. Their behavior merely shows that they have bowel movement.

5. Alas! In silence, one finds volcanic violence.

6. Between a morning dream and mathematics, the child goes for the latter.

7. Our parents taught us all the lies about life. And when we started to revolt, they conveniently took shelter in illness, old age and old-age homes.

8. A dead man does not break wind. That’s enough proof that he has become gentle.

9. On the first day at college, the child thinks that at the end of the tunnel there is light. But in the end what they get is not light but a tunnel vision.

10. The self-professed sexperts tell young girls that the latter can control their men by giving blow job as men absolutely love BJ. But porn film teaches us that men love BJ not because they love BJ but because they love passivity of non-masculinity.

11. Nora first flirted safely with Rank at home. Then she fought with Helmer. Then she flirted capriciously with emerging service sector economy. She made woman the service animal of the capital whereas Helmer is yet to master the passivity of a blow jobed male actor. Both the heroine and hero are jokes!

12. What is insufferable about Amartya Sen is not just the outdatedness of his thought system but also his gigantean ability to do in the name of economics what every one of us did in our childhood and forgot: blabbering.

13. Only the woman has the guts to state the truth. But she cries immediately!

14. Raghavan Atholi adumbrates into nerves. His poetry captures what his fiction misses. His fiction hits sharply where his poetry fails. That’s rare in Malayalam writers.

15. The poignancy of E. L. Doctrow in “Billy Bathgate’ and ‘The Book of Daniel’ could not be construed alone against the backdrop of the disappearance of the American radical left politics in baby boomer paunches. It must be traced to the Old Testament, when Prophet Elijah, under profound depression and fleeing from Jezebel’s anger, took shelter on Mount Sinai. Waiting for a revelation from Yahweh, the Prophet was instrumental in creating one of the most arresting passages in the Bible:

“Then Yahweh himself went by. There came a mighty wind, so strong it tore the mountains and shattered the rocks before Yahweh. But Yahweh was no longer in the wind. After the wind came an earthquake. But Yahweh was no longer in the earthquake. After the earthquake came a fire. But Yahweh was no longer in the fire. And after the fire there came the sound of a gentle breeze. And when Elijah heard this, he covered his face with a cloak.”

This is not the imminent God of the most angelic of all philosophers, Spinoza. This is still the transcendent god of the Old Testament. But here Yahweh seems to be refusing to be the terrific other that he is as he is revealed to other prophets. Neither being in the violence of a storm, nor of an earthquake, nor of a fire, he conceals himself in the whisper of a gentle breeze. But it is precisely in this softness that he is transcendental terror at its purest. Why else did Elijah cover his face with a cloak?

16. When Lacan said ‘Marx invented the symptom’, he was lying. What this cryptic foe of Cartesian cogito meant was: ‘Hegel invented the symptom’.

17. In both ‘King Lear’ and ‘Merchant of Venice’ love gets quantified in markets’ terms. Cordilia’s flavored talk for feudal love has a quid pro quo in Bassanio’s choosing of the lead casket that exalts, more than anything, risk, the businessman’s gospel. Still we call the bastard son and his lovers, the villains.

18. In the year 1988, in the primary class we were all surprised when she said she was the daughter of Buddhist parents. Years later, in 1999, I accidentally saw her in a village in Palakkad, treating her patients and giving them medicines. Of recent, a friend told me she had left her medical profession and taken up prostitution. Few days ago, from the obituary note of a former film actor and drama artist I learned that she is his daughter.
This confirms my long-standing doubt that of all the people in the Axial Age, the Greeks were closer to the Real.

19. P. Govinda Pillai, who has edited the complete collections of E. M. S. Nampoodiripad’s nonsense, confirms that editing is an oedipal act in the strict Freudian sense of the term. Is it merely an accident that in Malayalam ‘Pillai’ denotes child and, as a surname, nair identity, nair being a community the women of which had sambandham sex with Nampoodiris?

20. Meat eating does not produce on the bourgeoisie table the profound guilt that our forefathers and foremothers felt after killing beings on the same levels as themselves. Instead the bourgeoisie has extracted the guilt from the particular and grafted it onto the universal so that at every moment in his life he laments ‘mea culpa’, the reason for which is forever beyond his grasp.

21. The loquaciousness that is characteristics of an average ugly Indian, rather than being, as Amartya Sen suggests, a testimony to the argumentative nature of Indians, is a psychological conservatism which ensures that nothing is transformed.

22. Man is insecure at its most in his search for security.

23. We must avoid all temptation to over identify with truth, not because of any metaphysical angst that dismisses truth as illusion but because in a fully reified world truth can only take the form of primordial innocence, which is nothing but violence at its purest.

24. Is it not an irony of philosophy and history that Hegel, who has put the following idea in the most sublime and tragic fashion, is considered a thug of western philosophy?

“Something becomes an Other, but the Other is itself a Some thing, thus it becomes similarly an Other and so forth to infinity. This infinity is the bad or negative infinity inasmuch as it is nothing other than the negation of the finite which, moreover, is consequently reborn as well, as it is not suppressed.”

Brilliant! This is philosophy at its speculative best. Bad infinity! Negative infinity! Finite reborn in infinity in infinite times! Has anyone thought of it, or better still, has anyone put it with such epigrammatic clarity?

25. Mandelbrot set is a child’s dreams come true!

26. What would Hegel tell the Russian-German mathematician Georg Cantor, whose theory of infinite numbers is as beautiful as Euclid’s theory concerning the infiniteness of prime numbers?

27. Kavya Madhavan’s post-divorce statements have an essential advantage over the actress as well as her films: they are interesting at least.

Under/Graduate English Education in Kerala

Let me begin by identifying what I see as the main issues in the present education system, that function as obstacles to an effective teaching and learning of English at the undergraduate level.
One, the surreal dimension of the student-teacher ratio in the classroom. Most often than not, individual teachers are forced to teach almost 70 to 100 or more students in a general English classroom, which actually limits considerably the teacher’s ability to meaningfully interact with the students or bring into the context of the classroom even slightly unconventional, let alone radical and innovative, teaching methods. The trouble is considerably accentuated when we consider the non-availability of audio-video aids for general English teaching, which is in fact an idea strongly suggested by the UGC for teaching in a classroom of this magnitude.
Two, the confusion regarding the status of English teaching at the undergraduate level in our university system. There is a widespread allegation, covert as well as overt, against the current English teaching, which often assumes the form of an indictment that our students as not capable of producing a single meaningful sentence even after the completion of the degree course. The tragedy, in my view, lies in the fact that we have not yet defined the purpose of English teaching at the undergraduate level. While most universities in the world view English studies as part of what can be called critical humanities, where the thrust is on the critical reading of a text, our undergraduate general English teaching, I presume, is geared toward developing the communication skills of the student. There is nothing wrong in our approach, given Kerala’s educational context and its requirements. In fact, it is laudable. But there is something terribly wrong when we try to develop the communication skills of the students with the help of texts that other universities would use as part of their critical humanities curricula. Or to put simply, Shakespeare, Thomas Hardy or John Keats will not help the students of general English, whose command over English is abysmally low. They help only those who have a decent command over English, and also maybe, the guide lobby. Moreover, the present globalized political economy demands that students use an English that is slightly contemporary and is suited to the present demands, rather than a language of classical antiquity.
Three, the difference in socializations of students belonging to earlier eras and the present. The early mental world of the students of past generation was conditioned by stories, poems or songs that they heard in their homes. And hence they could conjure up a plethora of worlds out of such stories using their imaginative and intellectual faculties. The syllabus framed then fitted well into this mental-world. But today, barring the students from extremely marginalized contexts, most students of Kerala, which is fast becoming ‘a society of spectacle’, live in a world where there abound images all around them. They do not have to imagine a world. The world is constructed visually before them in the form of animations, albums, films, MMS, net tubes, etc. I do not mean to suggest that they are stupid on account of this (in fact, I have listened to some teachers categorizing the present students as dry. I do not buy that argument). Rather, the suggestion is that their imagination works in a different direction. The difference between the earlier generation of students and present one could be put neatly as the difference between imaging a world and performing a world. That is precisely the reason why things that could only be imagined in the wildest of dreams of the earlier generation, are being practiced by the current generation, on and off the campus. Whatever may be one’s moral persuasions, we have to agree that the current generation performs the world in tune with the world that is visually given to them. The general English syllabus of our university has so far been framed to satisfy the imaginative curiosity of the student. But insofar as it brings in a question of developing the communication skills, the existing approach has to be changed and the performative vitality of the student must be given preference.
Last, the failure of the current examination system to gauge the potential of the student. Most of you may agree that the current examination system is more suited to assess the memorizing ability of the student than to either test the critical thinking ability or linguistic skill of the student. If one has the ability to memorize things, in the current system one can, even without the application of one’s critical thinking faculty or linguistic faculty, easily come out in flying colors, creating a general impression that the student has used both. Worse still, in the present system, if a student has both analytical skill and linguistic skill, but he or she is poor at memorizing things under pressure, he or she may end up as big failure. It is high time we did away with memory-based examination system and introduced a system which would give more importance to analytical and linguistic skills of the student. This will have the advantage of taking much of the pressure away from the students’ already overburdened minds. I must also point out that the duration of examination is also bit strenuous for the students.

Thursday, August 27, 2009

The Dance of Darkness

All things are full of weariness beyond uttering. The eye is not satisfied with seeing, nor the ear filled with hearing. That which has been is that which shall be; and that which has been done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun.
(Ecclesiastes: 1: 8-9)

Every flower
As the Japanese have correctly understood
Is the dance of darkness
A smile to the sun
Rooted firmly in the earth
That’s how the dancer becomes
The Buddha knew it
Once he was a lion
He had terrible memory
Died of dysentery though
The body is painted white
That’s its technique
There you see darkness
Now you travel
It’s no nonsense
The stars are just traces
Fusions which could evaporate millions
But then you know
In childhood, in the front yard
On a mat we would all lie
And sing and sing
I would count the stars
And thought it was all real
Years later
They are still there
So unreal
Because we don’t know
If they are still there
Like a china pot in the outer space

The valetudinary state of the universe
Universe itself has migraine

Thursday, June 25, 2009

കണ്ണിനു കണ്ണു, പല്ലിനു പല്ല്

പണ്ടു നീതിയും പ്രതികാരവും തമ്മില്ലുള്ള ദൂരം വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു. കണ്ണിനു കണ്ണു, പല്ലിനു പല്ല് എന്നതു ഒരേ സമയം നീതിയുടേയും പ്രതികാരത്തിന്റേയും പ്രസ്താവന ആയിരുന്നു. ഇതു നീതിയാണോ കാടത്തമല്ലേ എന്നു ചോദിച്ചാൽ, പഴയ ക്രൈസ്തവ ചിന്തകനും ആധുനിക മാർക്ക്സിസ്റ്റ് ചിന്തകനും മറുപടി ഉണ്ടു: കണ്ണിനു പകരം കണ്ണു മാത്രമേ എടുക്കാവൂ. അൽപം പോലും കൂടാനും പാടില്ല, കുറയാനും പാടില്ല. ജസ്റ്റ് ആയ അളവ് മാത്രം. അതാണു ഇതിലെ ജസ്റ്റിസ്.

ആധുനിക നീതി സംവിധാനം വരുന്നതു പ്രതികാരത്തിൽ നിന്നും വിഭിന്നമെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആബ്സ്റ്റാക്റ്റ് ആയ ഒരു ജസ്റ്റിസിനെ വിഭാവനം ചെയ്തു കൊണ്ടാണു. തിന്മയെ ശിക്ഷിക്കുവാനുള്ള അധികാരം തിന്മയുടെ ഇരകളിൽ നിന്ന് അടർത്തി മാറ്റി, അതു ഭരണകൂടത്തിന്റെ ചുമതലയാക്കുന്നിടത്താണു പ്രതികാരവും നീതിയും വഴിപിരിയുന്നതു. അപ്പോഴാണു നീതി ദേവത അന്ധയായി ജനിക്കുന്നതും. അഡോർണ്ണയും ഹോർക്ക്ഹൈമറും ചൂണ്ടികാണിച്ചതു പോലെ, നീതി ദേവതയുടെ കണ്ണുകളെ മൂടിയ നാട ഒരേ സമയം അവളുടെ പക്ഷപാതരാഹിത്യത്തേയും അസ്വാതന്ത്രത്തേയും സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടു. അവൾ അസ്വാതന്ത്രയാകുന്നതിനു കാരണം അവളുടെ മുൻപിൽ തെറ്റുകളും കുറ്റങ്ങളും കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള നീതിസംഹിതയായി വരുന്നതു അവളുടെ താൽപര്യങ്ങളല്ല എന്നതു കൊണ്ടാണു (ഹൈകോടതി ജഡ്ജിയായി സ്ഥാനമേറ്റ ഒരു ജഡ്ജി ഈയിടെ പറഞ്ഞ ഒരു വസ്തുത ഇവിടെ പ്രസക്തമാണെന്നു തോന്നുന്നു. വ്യക്തിപരമായി മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ അവരെ അലട്ടാറുണ്ടെങ്കിലും, ജഡ്ജി കസേരയിൽ കയറിയാൽ അത്തരം വിഷമങ്ങൾക്കു വഴിപ്പെടാത്ത ഒരു വ്യക്തിയായാണു അവർ ഒരു അഭിമുഖത്തിൽ സ്വയം അവതരിപ്പിച്ചതു). ആധുനിക സമൂഹത്തിൽ നീതി ദേവത കേൾക്കുന്നതു, മുൻപേ തന്നെ രൂപകൽപന ചെയ്തുവെച്ചിട്ടുള്ള നീതിസംഹിതയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ള വാദഗതികളാണു. വികാരമല്ല, യുക്തിയുടെ അസ്വാതന്ത്ര്യം അല്ലെങ്കിൽ അസ്വാതന്ത്രത്തിന്റെ യുക്തി ആണു അവളെ ഭരിക്കുന്നതു. മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുനീർ കാണുവാനോ, അതു കണ്ടുകൊണ്ടു സ്വയം കരയുവാനോ നീതിദേവതക്കു സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. കാരണം അവൾ സ്വയം അന്ധയാണു. അവൾ വിശ്വസിക്കുന്നതു അവളുടെ ലക്ഷ്യം പ്രതികാരമല്ല മറിച്ചു നീതിയാണു എന്നാണു.

കുറ്റവാളിയും കുറ്റാന്വേഷകനും കാണിയും തമ്മില്ലുള്ള വ്യതിയാനം ഇല്ലാതാകുന്നുവെന്നു കൂടുതൽ തെളിയുന്ന ഉത്തരാധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ നീതിയും പ്രതികാരവും തമ്മില്ലുണ്ടെന്നു നാം വിചാരിച്ചിരുന്ന അകലം വീണ്ടും നേർത്തുവരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഉത്തരാധുനിക വ്യവസ്ഥകളിൽ മദ്ധ്യവർത്തി സമൂഹം ഇരകളാകുന്ന ഓരോ കുറ്റകൃത്യത്തിന്റേയും വിചാരണ മീഡിയായും പൊതുസമൂഹവും നടത്തുന്നതു. ജസീക്ക ലാൽ കൊലപാതകം മുതൽ കണിച്ചികുളങ്ങര കൊലപാതകം വരെയുള്ള പല കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെയും പൊതു വിചാരണയും നീതിക്കു വേണ്ടിയുള്ള സമരവും പലപ്പോഴായി മീഡിയായിൽ നമ്മൽ കണ്ടതാണു. ഒരു കൊലപാതകത്തിൽ വ്യക്ത്തിപരമായി നഷ്ടം അനുഭവിച്ച വ്യക്ത്തികൾ നീതി ആഗ്രഹിക്കുന്നതു നമുക്കു മനസ്സില്ലാക്കാം. നഷ്ടവും വേദനയും ഒരു വൈയക്ത്തികമായ അനുഭവമായി ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ അനുഭവിച്ചു തീർക്കേണ്ടവരാണു അവർ. പക്ഷെ ഈ കൊലപാതക ദുരന്തം വ്യക്ത്തിപരമായ ഒരു നഷ്ടമായി അനുഭവിക്കാത്ത നമ്മൾ നീതി എന്നപേരിൽ ഇന്ന ആളെ ഇപ്രകാരം ശിക്ഷിക്കണമെന്നു ആവ്ശ്യപ്പെടുന്നതിന്നു കാരണം? (അത്രയൊന്നും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപെടാത്ത ബുദ്ധൊദേബ് ഭട്ടാചാർജൊയുടെ ഭാര്യ, മീര ഭട്ടാചാർജൊ, ആദ്യമായി വളരെ ശക്തമായി പൊതുസമൂഹത്തിൽ ഇടപെട്ടതു തൂക്കിലേറ്റപെടാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു വ്യക്ത്തിയുടെ ദയാ ഹർജി ഇന്ത്യൻ പ്രസിഡന്റിന്റെ പരിഗണനയിലിരിക്കുംബോഴായിരുന്നു. ധൊനൊഞ്ഞോയ് ചാറ്റർജീയുടെ കഴുമരത്തിലുള്ള മരണം വാച്ച്യാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ അന്നു അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.)

ഇത്തരം ഇടപെടലുകൾക്കു നമ്മൾ പലപ്പോഴും ന്യായീകരണമായി പറയുന്നതിതാണു: നാളെ സമാന സാഹചര്യത്തിൽ നീയും ഞാനും കൊലചെയ്യപ്പെട്ടേക്കാം, നമ്മുടെ പെണ്മക്കൾ ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടേക്കാം. അതുകൊണ്ടു ഇത്തരം കുറ്റവാളികൾക്കു മാതൃകാപരമായ ശിക്ഷ നൽകണം.

പക്ഷെ അത്തരം യുക്ത്തിയിൽ നമ്മൾ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്ന, നമ്മൾ മറച്ചുപിടിക്കുന്ന, ഭയാനകമായ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: നാളെ സമാന സാഹചര്യത്തിൽ നമ്മളും കൊലപാതകികളാകുമോ, നമ്മളും ബലാത്സംഗം ചെയ്യുമോ?

എന്തുകൊണ്ടാണു നാം എല്ലായ്പോഴും ഇരയുമായി മാത്രം താദത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നതു? എന്തു കൊണ്ടാണു നാം കുറ്റവാളിയുമായി താദത്മ്യം പ്രാപിക്കാത്തതു? എന്തു കൊണ്ടാണു നമ്മുടെ ബോധ മനസ്സ് നമ്മളും കുറ്റവാളിയാകുമോ എന്ന ചോദ്യം എല്ലായ്പോഴും ഒഴിവാക്കുന്നതു?

ചാറ്റർജീയെ തൂക്കിലേറ്റുവാനായി മീര ഭട്ടാചാർജൊ അപ്പീൽ ചെയ്തതു സ്ത്രീകളുടെ മാതൃത്വത്തിലേക്കായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണു നമ്മളിലുള്ള കൊലപാതകിയ്യെ/ശിക്ഷകനെ ന്യായികരിക്കുവാനായി നാം രക്ഷകർത്താവു ചമയുന്നതു? തെരുവിൽ ഒരു വ്യക്ത്തി ദൈന്യതയോടെ അലയുംബോൾ, ആ ദൈന്യത മാറ്റുവാൻ എന്തുകൊണ്ടാണു നമ്മിലെ രക്ഷിതാവ് ഉണരാത്തതു? ആ ദൈന്യത മാറ്റേണ്ടതു ഭരണകൂടത്തിന്റെ ചുമതലയാണെന്നു നമ്മൾ സ്വയം ആശ്വസിക്കുന്തതെന്തിനാണു? ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ മുൻപിൽ ഇൻഡിഫറന്റ് ആകുന്ന രക്ഷിതാവിനു എന്തു കൊണ്ടു ശിക്ഷയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇൻഡിഫറന്റ് ആയികൂട?

സമാന സാഹചര്യത്തിൽ നമ്മളും കൊലപാതകികൾ ആവും, നമ്മളും ബലാത്സംഗം ചെയ്യും എന്നു നമ്മൾ അബോധപൂർവ്വം ഭയക്കുന്നുണ്ടോ? ഈ ഭയാനകമായ അബോധ അറിവിനെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനാണോ, മറച്ചു പിടിക്കാനാണൊ നാം നീതി/പ്രതികാരം ആഗ്രഹിക്കുന്നതു? സർ ജെയിംസ് ഫ്രെയ്സറിന്റെ ഹോമിയൊപതിക്കു മാജിക്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിരീക്ഷണം ഇവിടെ തീർത്തും ഉചിതമാണു: ശത്രുവിനെ കൊല്ലാനായി ശത്രുവിന്റെ ഇമെയ്ജ് കത്തിക്കുകയോ നശിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുക ('അങ്കിൾ ബൺ' എന്ന സിനിമയിൽ, മോഹൻലാലിന്റെ മരണം ആഗ്രഹിക്കുന്ന അദ്ധേഹത്തിന്റെ ചേട്ടന്റെ മകൾ കത്തികൊണ്ടു മോഹൻലാലിന്റെ ഫോട്ടോ നശിപ്പിക്കുന്നുണ്ടു). ശത്രു പക്ഷെ ഫ്രോയിറ്റും മാർക്ക്സും നീച്ചേയും തിരിച്ചറി ഞ്ഞതുപോലെ നമൂടെ യുക്തിക്കും ശരീരത്തിനും നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത അഞ്ഞാത ശക്ത്തികളാണു. അതിന്റെ ഇമെയ്ജ് മാത്രമാണു തൂക്കിലേറ്റപെടെണ്ട ഓരോ കുറ്റവാളിയും. ഉത്തരാധുനിക സമൂഹം നമ്മുടെ മുന്നിൽ വെക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യവും അതാണു: നമ്മുടെ മുൻപോട്ടുള്ള പാത ഒരേ സമയം തന്നെ പ്രതികാരത്തിന്റേയും നീതിയുടേയും ആണു. ഓരോ നിമിഷവും പ്രതികാരം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തിളച്ചു മറിയുന്ന ആ വികാരത്തിന്റെ അനുസ്യൂതമായ തള്ളിച്ചയിൽ നാം പൊട്ടിചിതറും.

Saturday, June 20, 2009

Two Deaths on the Wood

In him crystallized three Judaic suicides
For being an unbelieving Jew
The kiss unleashed a blood stream
Whirlpooled in Gulag and Shoah

Much later Dante, the cosmic traveler
In the ditch of Inferno
Captured in his Azury eyes
Prophet Mohammed in similar fate
Burst from chin to anus
With inner organs out

To fulfill the will of the Father
He sacrificed sacrifice even
Unto infinity
Here the pain went beyond the death

His master his victim
Unlike him was killed on a civilized wood
Which was chiseled by polished hands
He submitted with passing doubt
And sacrificed the flesh to free the spirit
There the spirit went beyond the pain

The Principle Rule

An avalanche of remembrance
To the migraine of history
A long void and terrible despair
As of leaves falling from the final tree.

Monday, June 15, 2009

സന്തോഷ് മാധവൻ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടതു ബലാത്സംഗകുറ്റത്തിനോ?

ഒരാൾ തൊണ്ട കാറി കരഞ്ഞു 'എനിക്കു തൊണ്ട വേദനയാണു' എന്നു പറഞ്ഞാൽ, നിസംശയമായും നമ്മൾ അവനെ സംശയിക്കും. കാരണം തൊണ്ട വേദന ഉള്ള ഒരാൾക്ക് അപ്രകാരം കാറി കരയുവാൻ സാധിക്കില്ല എന്നതുകൊണ്ടു. അവൻ പറയുന്ന വസ്തുതയുടെ സത്യാംശം, പറയുക എന്ന ആ ഒരൊറ്റ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ, അവന്റെ സത്യം (truth) നിലകൊള്ളുന്നതു അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളുടെ അസത്യത്തിലും (lie), തിരിച്ചു, അവന്റെ അസത്യം (lie) നിലകൊള്ളുന്നതു അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളുടെ സത്യത്തിലും (truth) ആണു.

ഇതു വെറുമൊരു തമാശ അല്ല. വ്യവഹാരങ്ങളിൽ (litigations) ഇത്തരം അവസ്ഥകൾ, പരിഹരിക്കുവാൻ പറ്റാത്ത ആംബിഗെയ്റ്റി കൊണ്ടു വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പ്രശത ഫ്രെഞ്ച് ഫിലോസഫർ ആയിരുന്ന ഷാങ്ങ് ഫ്രാൻസാ ല്യോതാറിന്റെ (Jean Francoise Lyotard) The Differend: Phrases in Disputes എന്ന പുസ്തകതിന്റെ ഒരു വായന നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും.

കേരളം പോലുള്ള ഒരു സദാചാര ലിബറൽ സമൂഹത്തിലെ കോടതി വ്യവഹാരങ്ങളിൽ ബലാത്സംഗം എന്ന പ്രവൃത്തി പരിഗണിക്കപെടുന്നതു മുകളിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതു പോലെയാണു. ബലാത്സംഗത്തിന്റെ ഇര എപ്രകാരമാണു ഒരു നീതിപീഠത്തിന്റെ മുൻപാകെ താൻ ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്നു സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നതു? നിശബ്തയിലൂടെ… വിക്കലുകളിലൂടെ… ധാര മുറിഞ്ഞ ആഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ… കരച്ചിലിലൂടെ… പൊട്ടിത്തെറിയിലൂടെ… ചുരുക്കത്തിൽ നവോത്ഥാന യുക്തിയുടെ അപരമായ ഒരു ഭാഷയിലൂടെ. പക്ഷെ, അയുക്തിയുടേതായ ഈ ഭാഷ നവോത്ഥാന യുക്തിയുടെ ഏറ്റവും ദൃഢമായ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഒന്നായ, നവോത്ഥാന യുക്തിയുടെ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന, നവോത്ഥാന യുക്തി മാത്രം മനസ്സിലാക്കുന്ന കോടതിയിൽ ഡി ഫാക്റ്റോ അംഗീകരിക്കപെടാത്തതാണു. ഇവിടെ ഇര സംസാരിക്കുന്നതു, കോടതിക്കു വ്യക്തമല്ലാത്ത ഒരു ഭാഷയിലാണു.

ഇനി തിരിച്ചു, ഇര കോടതിക്കു മനസ്സിലാവുന്ന യുക്തിയുടെ ഒരു ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചു എന്നിരിക്കട്ടെ, എന്തു സംഭവിക്കും അപ്പോൾ? അതായതു, ഒരു രേഖിക ആഖ്യാനത്തിലൂടെ കൃത്യമായും എന്താണു നടന്നതെന്നു (“2 മണിക്കു, തെങ്ങിൻ തോപ്പിൽ വെച്ചു, 2 പേർ ബലാത്സംഗം ചെയ്തു. ഒരുവൻ വസ്ത്രം അഴിച്ചു മാറ്റി, കൃത്യം 3 മിനിറ്റ് 28 സെക്കന്റ് മുഖത്തും, കഴുത്തിലും ഉമ്മ വെച്ചു,” എന്നിങ്ങനെ) കോടതിയിൽ ബോധിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആ ഭാഷ തന്നെ ബലാത്സംഗം നടന്നിട്ടില്ല എന്നതിനു ഏറ്റവും വലിയ തെളിവായി ഉപയോഗിക്കപെടും. ഒരു ഇരക്കും ഇത്രയും കൃത്യമായി, ട്രോമാറ്റിക് ആയ അനുഭവം ഓർത്തിരിക്കുവാനോ, അതു ഭാഷയിലൂടെ രേഖപ്പെടുത്തുവാനോ സാധിക്കില്ല എന്നായിരിക്കും ഇരയുടെ ആഖ്യാനത്തിനെതിരെ അപ്പോൾ ഉയർത്തുന്ന പ്രധാന ആരോപണം.

ചുരുക്കത്തിൽ, ബലാത്സംഗം ചെയ്യപെട്ട ഓരോ പെൺകുട്ടിയുടേയും സ്ത്രീയുടേയും ഗതികേടു ഇതാണു: ഒന്നുകിൽ കോടതിക്കു അപരമായ ഒരു ഭാഷയിലൂടെ സത്യം ആഖ്യാനിക്കുക. അല്ലെങ്കിൽ കോടതിക്കു മനസ്സിലാവുന്ന ഒരു ഭാഷ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടു സ്വയം അസത്യമാകുക. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണു കേരളത്തിൽ കുപ്രസിദ്ധമായ പല ബലാത്സംഗ കേസുകളിലും ഒരു പുരുഷനും ശിക്ഷിക്കപ്പെടാതെ പോയതു.

അപ്പോൾ സന്തോഷ് മാധവൻ എങിനെ ശിക്ഷിക്കപെട്ടു എന്നു സ്വാഭാവികമായും നമുക്കു സംശയം തോന്നം. യാതൊരു സംശയവും വേണ്ട, ആ ശിക്ഷക്കു കാരണമായതു കൊറൊബറേറ്റിവ് എവിഡൻസ് ആയി ഉപയോഗിച്ച വീഡിയോ ടെയ്പുകൾ നൽകിയ ഒകുലാർ പ്രൂഫ് ആണു. അതില്ലായിരുന്നുവെൻകിൽ, സന്തോഷ് മാധവന്റെ വക്കീലന്മാർ, കൂറു മാറതെ സധൈര്യം നിന്ന ആ പെൺകുട്ടി സന്തോഷ് മാധവനെ ബലാത്സംഗം ചെയ്തു എന്നുവരെ, കോടതിയിൽ തെളിയിച്ചേനെ! ചുരുക്കത്തിൽ, സൂക്ഷ്മ വിശകലനത്തിൽ, സന്തോഷ് മാധവൻ ശിക്ഷിക്കപെട്ടതു, തന്റെ തന്നെ രതിക്രീഢ വീഡിയോ കാസറ്റില്ലാക്കി ബാങ്ക് ലോക്കറിൽ സൂക്ഷിച്ച നൈവിറ്റിക്കാണു. ബലാത്സംഗകുറ്റത്തിനാണു സന്തോഷ് മാധവൻ ശിക്ഷിക്കപെട്ടതെന്നു നാം നമ്മളെ വിശ്വസിപ്പിക്കുവാനായി ശ്രമിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഇതിനു മുൻപ് എന്തുകൊണ്ടു പലരും ബലാത്സംഗകുറ്റത്തിനു ശിക്ഷിക്കപെടാതെ പോയി എന്ന വളരെ അസ്വസ്ഥമായ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടു.

ഇതിലും അസ്വസ്ഥമായ മറ്റൊരു വശവും ഈ കേസിൽ കാണുവാൻ ആയി കഴിയും. സന്തോഷ് മാധവൻ തന്റെ കാമലീലകൾ പകർത്തിയ അതേ വോയറിസ്റ്റിക് കണ്ണുകളിലൂടെ അല്ല, ന്യായാധിപൻ ആ വീഡിയോ ചിത്രം കണ്ടതെന്നു നമ്മൾ എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കും? ആ ചിത്രം കണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ന്യായാധിപൻ നവോത്ഥാന യുക്തിയുടെ മാത്രം കർത്താവായിരുന്നോ അതൊ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരരവും വികാരവും, സന്തോഷ് മാധവനെ പോലെ, നവോത്ഥാന യുക്തിക്കു അപരമായ ശക്തികൾക്കു കീഴ്പ്പെട്ടിരുന്നുവോ? അപ്രകാരം അപരശക്തികൾക്കു കീഴ്പെട്ടു എങ്കിൽ, കുറ്റവാളിയെയും ന്യായാധിപനേയും നമ്മൾ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയും, കാരണം ഇവിടെ കുറ്റവാളിയുടേയും ന്യായാധിപന്റേയും കാഴ്ചയും ശരീരവും ഒന്നാകുന്നുണ്ടു? കോടതി പൂർണമായും യുക്തിയുടെ ആസ്ഥാനമാണെന്നുള്ള ആ നവോത്ഥാന കാഴ്ച തന്നെ ഒരു മിഥ്യയല്ലേ, ഒരു അയുക്തി അല്ലേ?

Friday, June 5, 2009

Photographing Poetry

You return home before you leave:
Two cosmic strings and one you
Macbeth is a victim of cosmic distortion

One must be careful with coffee:
It goes through your system
Faster than, say, Kentucky chicken

Its time to solve the ancient mystery:
Neither chicken first, nor egg first
But both together, in chorus

Monday, June 1, 2009

Vestige of a Humanoid ur-History

What is the lightest object on earth?
Penis of course.
It’s so light
That a mere thought could lift penis from its slumber.

What is the hardest object on earth?
Penis of course.
It’s so hard
That a mere thrust could split clit from its slumber.

Shaven Marx Fighting for Wall Street - Chat Poem

9:48 PM marshwiggle23: the first line is ok
me: no that's title, first line is urs
9:49 PM marshwiggle23: damn you're really not used to writing collaborative poetry
i agree with the title
my first line is "the first line is ok"
me: My second line is 'no that's title, first line is urs'
marshwiggle23: ok go on anil
9:51 PM me: marx, clean shaven, kissed Jenny like a faithful dog
9:52 PM marshwiggle23: jenny wanted a look at his underarms
me: jenny should always be Jenny no matter where she looks
9:53 PM marshwiggle23: but jenny is jenny only in relation to this poem and marx here
9:54 PM me: Marx is neither here nor there but in the ashcan of virtual world
9:55 PM marshwiggle23: i know the word levite and the word levitate and the word leviathan but what is levirate?
me: poems are not world for questions
9:56 PM marshwiggle23: my fouth lime was damn etc and you don't use articles you are post-contemporary but i want jenny not marx
9:57 PM me: jenny is no private property
marshwiggle23: i am ready to share her -will we correct the spelling - i am like bertotl
9:59 PM me: spelling is no willing but killing bullying ding-a-ling
marshwiggle23: mother courage gives me porridge and the garbage is no verbiage
10:00 PM me: garbage, verbiage, courage, porridge, all oldage poetry
10:01 PM marshwiggle23: adage, baggage, mirage, linkage now it's become contemporary
10:02 PM me: my world is post-condemn pareee
10:03 PM marshwiggle23: i hate the stupid la paree- sians, id rather have a clean shaven jenny
10:04 PM me: clean shaven with bougeoise razer is a symptom from feudal glory to capiatalist gluttony, but cock won't be coke overnight
10:05 PM marshwiggle23: and bush wont be bus overday
me: but bus can run over bush, day or night
10:07 PM marshwiggle23: faculty can be fuckulty any day
10:08 PM me: fuckulties are all fuckoldians these days
10:09 PM marshwiggle23: just like mallus are all maladroit these nights

Sunday, May 31, 2009


നിന്റെ അമ്മൂമ്മ കണ്ണടയിലൂടെ

നിന്നെ ഉൾകൊള്ളാത്ത ഒരു ലോകം?
നിന്നേക്കാളും തീരെ ചെറിയ ഒരു ലോകം?
നമ്മുടെ ലോകം?

ഈ നിശബ്ദത മരണം തന്നെയാണു.

Wednesday, May 27, 2009

Quilting Point

“Look at her, what a shame, under her clothes, she is totally naked.” —Jacques Lacan

I am the cut
The reason
Uprooted from nature
From the mother
By a primordial cut
A knife made its way
Through umbilical cord
The uncertainty of certainty

You are the knife
The blood still dripping
The other of the pagan world
Sharpness straight into heart
A pain, a beauty
My last umbilical cord
My connection with earth
The certainty of uncertainty

You are the cause of this wound
You are the heal of this wound

Sunday, May 24, 2009

നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഓർമ്മക്കായി മാത്രം

നീല നദി
ഒരു ജലധാരയെന്നവണ്ണം
മൃദു സ്വരത്തിൽ പ്രവഹിക്കും

ഒരു കൊച്ചു തോണിയിൽ
നീയും ഞാനും മാത്രം
നീ തവിട്ടു നിറത്തിലുള്ള
തൊപ്പി ധരിച്ചിരിക്കുന്നു

സുതാര്യമായ മഴ
നദിയിൽ നേർത്ത സുഷിരങ്ങൽ
സ്ഫടിക ഗോളങ്ങളായി
മഴതുള്ളികൾ നിന്റെ വിരലിലൂടെ
തോണിയിൽ പതിക്കുന്നു

ഈ സ്നിഗ്ദ നിമിഷത്തിലും
നിന്റെ കൺപീലികൾ തടവറയിലാകും
അവ തുടിക്കുന്നുമുണ്ടാകും

നിശ്ചലമായ നദിയിൽ
വെള്ളാരം കല്ലുകളാൾ
ഓളങ്ങൽ തീർക്കുംബോൾ
നക്ഷത്രങ്ങൾ ഓർക്കുമായിരിക്കും

Friday, May 22, 2009

Every Single Thing Matters Now

So this is it
Catching fire from the ocean

Every night
I slither down the mountains
And take watery course to your banks
To become the flower of your dream

Unceremoniously every flower returns
To the arcades where my memories
Linger in thousand mirrors
To the flicker of your sighs

In your impossibilities
Time finds its cul-de-sac

Sunday, May 17, 2009

The Candle of the Western Window

The corolla of your eyes
So erratic in January

Difficult was your infinity
In flightiness

The Blue Danube still waits
And the cloudy paths of Shillong

Nothing in nothing we will
As promised and we were

Saturday, May 16, 2009

നിശബ്ദതക്കും മരണത്തിനും മുൻപ്

നീച്ചെയും (Friedrich Nietzsche) വെയ്നിൻഗറും (Otto Weininger) ചരിത്രത്തിൽ അറിയപെടുന്ന രണ്ടു സ്ത്രീ വിരുദ്ധ സൈദ്ധാന്തികരാണു. സ്ത്രീകൾക്കു ഒരു വിധത്തിലുമുള്ള ontological consistency-യും ഈ രണ്ടു ചിന്തകന്മാരും അനുവദിച്ചു നൽകിയിട്ടില്ല. സ്ത്രീ അസത്യ്‌/വ്യാജമാണു (mendacious ) എന്നായിരുന്നു ഇവരുടെ പക്ഷം. വളരെ ഹിംസാത്മകമായ ഒരു പുരുഷാധിപത്യ കാഴ്ചയായാണു പല ഫെമിനിസ്റ്റുകളും ഇതിനെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു. പക്ഷെ യാഥാർത്ഥ്യം മറ്റൊന്നാണെങ്കിലോ?

എല്ലാ അന്വേഷണങ്ങളും നമ്മളിൽ ഇല്ലാത്ത ഒന്നിനു വേണ്ടിയാണെന്ന ഒരു നിസാര തിരിച്ചറിവു മതി കാര്യങ്ങളൊക്കെ ശരിയായ രീതിയിൽ വീക്ഷിക്കുവാൻ. നീച്ചെയും വെയ്നിൻഗറും സ്ത്രീകളിൽ അന്വേഷിച്ചതു, പ്രസ്തുത പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ, പുരുഷന്മാരിൽ ഇല്ലാതിരുന്ന സത്യത്തെ (truth)ആയിരുന്നു. അതു സ്ത്രീകളിലും കണ്ടെത്താനകാതെ പോയ നിരാശയിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച ഒരു ഹിസ്റ്ററികൾ പ്രതികരണം മാത്രമാണു സ്ത്രീകൾ കാപട്യമെന്ന അവരുടെ സിദ്ധാന്തം. യഥാർത്ഥ്ത്തിൽ അസത്യം/വ്യാജം പുരുഷനാണു. സ്ത്രീയെ പുരുഷന്റെ തന്നെ സ്വഭാവം പ്രേക്ഷിപ്പിക്കുവാനുള്ള ഒരു ബ്ലാങ്ക്‌ സ്ക്രീൻ ആയി ആണു രണ്ടു പേരും ഉപയോഗിക്കുന്നതു. കൊച്ചുകുട്ടികൾ നടത്തുന്ന ഒരുതരം പ്രൊജെക്ഷൻ. കൂട്ടുകാരിയെ തല്ലിയിട്ടു കൂട്ടുകാരി തന്നെ തല്ലി എന്നു പറഞ്ഞു കരയുന്ന തരം കുട്ടികളില്ലേ. അവരിൽ അതു ആത്മപ്രതിരോധത്തിന്റേയും കുറ്റബോധത്തിൽ നിന്നും രക്ഷ തേടുന്നതിനെ അതിജീവന തന്ത്രവും മാത്രമല്ല, അവർ അതു തീവ്രമായി അനുഭവിക്കുന്ന വേദന കൂടിയാണു. ഈയർത്ഥ്ത്തിൽ പ്രായപൂർത്തിയായിട്ടും കുട്ടിത്തം വിട്ടുമാറാത്തവരാണു ഫിലോസഫർമാർ. ഇതു ഞാൻ പഠിച്ചതും നീച്ചെയിൽ നിന്നാണു: "A man's maturity-consists in having found again the seriousness one had as a child, at play." യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്ത്രീയെ പുരുഷനാക്കി മാറ്റിയപ്പോൾ, പുരുഷനെന്ന അസത്യത്തെ സ്ത്രീയാക്കി മാറ്റിയപ്പോൾ, അപരത്വത്തിനെ സ്വത്വമാക്കി ചുരുക്കുന്ന ഒരു തട്ടിപ്പു അഥവാ വയലൻസ്‌ ആണു നാമിവിടെ കാണുന്നതു.

ബോധതലത്തിൽ സ്ത്രീയെ ഈ വിധം രൂപകൽപന ചെയ്ത ഇവർ പക്ഷെ അബോധതലത്തിൽ മറ്റൊരു ഭാരം പേറിയിരിക്കാം: സ്ത്രീ സത്യമായേക്കാം എന്ന അറിവ്‌; പുരുഷൻ അസത്യമാണെന്ന അറിവ്‌; പുരുഷനു ബോധതലത്തിലൂടെ ഒരറിവിലും എത്തിചേരാൻ പറ്റില്ല എന്ന അറിവ്‌.

അബോധത്തിന്റെ വിനാശകരമായ ഈ അറിവ്‌ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ഒരു പുരുഷനും പിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യുവാനില്ല. അതു തന്നെയാണു ഈ രണ്ടു അനതിസാധാരണ ഫിലോസഫർമാർക്കും സംഭവിച്ചതു. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനദശകം മുഴുഭ്രാന്തിലും (ഫൂക്കോ ക്ഷമിക്കുക) പൂർണ നിശബ്ദതയിലും ആണു നീച്ചെ കഴിച്ചു കൂട്ടിയതെങ്കിൽ, വെയ്നിൻഗറിന്റെ പ്രതികരണം കുറേക്കൂടി ഭയാനകവും ശോചനീയവും ആയിരുന്നു. സംഭോഗത്തിനെ പടിഞ്ഞാറൻ തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ നടുക്കളത്തിലേക്കു കൊണ്ടു വന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്തായ പുസ്തകം Sex and Character പുറത്തുവന്നതിനു ശേഷം മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ആത്മഹത്യയിലൂടെ. അബോധത്തിന്റെ ഭയാനകരമായ അറിവുമായി സമരസപെടുന്നിടത്താണു ഫാഷിസ്റ്റ്‌ ആഭിമുഖ്യമുണ്ടായിരുന്നു എന്നു ആരോപിക്കപെടുന്ന ഈ ചിന്തകന്മാരുടെ അവിശ്വസനീയമായ ഓഥന്റിസിറ്റി കാണുവാൻ കഴിയുന്നതു. സ്വയം ശിക്ഷക്കു കീഴടങ്ങിയ റാസ്കോൾനിക്കോവ്‌ ഒരു ഫിക്ഷണൽ കഥാപാത്രം മാത്രമല്ല, ജർമ്മൻ തത്വചിന്തകരുമാണു

Friday, May 15, 2009


പ്രോകോഫീവിന്റെ സംഗീതം
കാലത്തിനു മുൻപേ പറന്ന
ചകിത സംഗീതത്തിലെ
അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന മൗനം

ലിബറലുകളെ മാനഭംഗപ്പെടുത്തേണ്ടതെന്തിനു?

സാമൂഹ്യ-പ്രതീകാത്മക വ്യൂഹത്തിൽ കിടക്കുന്ന തിന്മയെ ഒരു ശരീരത്തിലേക്കു കൊണ്ടു വന്നു അതിനു ബദൽ അന്വേഷിച്ചു സ്വയം വിശുദ്ധരാകുന്ന പുണ്യവാളന്മാരോടുള്ള യുദ്ധം നാം തുടരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടെയും നമ്മുടെ സൈദ്ധാന്തിക ശത്രുക്കൾ പഴയവർ തന്നെ: ഇടതും വലതും ആയ ലിബറലുകൾ, തറവാടി നോൺ-തറവാടി ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ, സദാചാര വ്യാപാരികൾ, എല്ലാ നിറത്തിലും മണത്തിലും ഗുണത്തിലും ഉള്ള സ്വയം-പ്രഖ്യാപിത രക്ഷിതാക്കൾ.

സന്തോഷ്‌ മാധവൻ എന്ന ഉത്തരാധുനിക ആത്മീയ വ്യാപാരിയിലൂടെ നമുക്കു തുടങ്ങാം. പണം തട്ടിച്ചു എന്നുള്ളതാണു അദ്ദേഹത്തിനും അദ്ദേഹത്തിനെ പോലുള്ള മറ്റു ആത്മീയ വ്യാപാരികൾക്കും എതിരായ പ്രധാന ആരോപണം. പക്ഷെ പണം തട്ടിക്കപെടുവാനായി സ്വയം നിന്നു കൊടുത്തവർക്കു ഇതിൽ ബാധ്യത ഒന്നുമില്ലേ? പൈസ എറിഞ്ഞു പൈസ വാരാം എന്നു മാർക്കറ്റിൽ അന്തർലീനമായിരിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹ്യ തിന്മയെ സമർത്ഥമായി ചൂഷണം ചെയ്യുക മാത്രമല്ലേ, സ്മാർട്ടനും പിന്നീട്‌ സ്മാർത്തനും ആയ സ്വാമി ചെയ്തതു?

വെറുതെ ഒരു മാറ്റത്തിനുവേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ ഹേഗേലിയൻ-ലെകാനിയൻ സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടു മാറ്റിവക്കുവാൻ തയ്യാറാണു. പകരം നമുക്കു, പൊളിറ്റിക്കലി കറക്റ്റ്‌ ആയ മിഡിൽക്ലാസ്‌ ഇനിയും അഭിമുഖീകരിക്കുവാൻ തയ്യാറകത്ത അനതിസാധാരണനായ ഒരു ഫിലോസഫറുടെ ഒരു നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ കടന്നു പോകാം. 24മത്തെ വയസ്സിൽ സത്യത്തിന്റെ അസഹനീയമായ ഭാരം താങ്ങുവാൻ ആകാതെ സ്വയം മരണത്തിനു കീഴടങ്ങുംബോൾ, ഓട്ടോ വെയ്നിങ്ങർ (Otto Weininger) എന്ന ജർമ്മൻ ഫിലോസഫർ അദ്ദേഹത്തിനെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്ത്രീ വിദ്വേഷി എന്നു വിലയിരുത്താവുന്ന വിധം ചില നിരീക്ഷണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'Sex and Character' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നടത്തിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, സ്ത്രീ പുരുഷന്റെ പാപം ആണു (Woman is the sin of man). കാര്യത്തേയും കാരണത്തേയും തിരിച്ചിടുന്ന അസാധാരണ യുക്തിയാണു ഇതു. സാധാരണ നമ്മൾ തിരിച്ചാണു കേട്ടിട്ടുള്ളതു. ഹവ്വയാണു ആദമിന്റെ വീഴ്ച്ചക്കു കാരണം, അല്ലങ്കിൽ മേനക വിശ്വാമിത്രന്റെ തപസ്സിളക്കി, എന്നിങ്ങനെ. എന്നാൽ, വെയ്നിങ്ങറുടെ യുക്തി പിൻതുടർന്നാൽ , വിശ്വാമിത്രൻ സ്വയം തപസ്സിൽനിന്നും വ്യതിചലിച്ചതിനാലാണു മേനക എന്ന മാദക നർത്തകിയെ കണ്ടതു എന്നു മനസ്സിലാക്കാം. വിശ്വാമിത്രൻ പൂർണ്ണമായും തപസ്സിൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിക്കുകയായിരുന്നുവെൻകിൽ, അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും മേനകയെ കാണില്ലായിരുന്നു.മേനക വിശ്വാമിത്രനെ വീഴിച്ചതല്ല; വിശ്വാമിത്രൻ വീണതു കൊണ്ടു മേനകയെ കണ്ടു എന്നു മാത്രം. വിശ്വാമിത്രന്റെ വീഴ്ച്ച അഥവാ വിശ്വാമിത്രൻ ചെയ്ത പാപം എന്താണെന്നു വെച്ചാൽ, പുരുഷനു ജന്മസിദ്ധമായി ലഭിച്ച സത്യം അന്വേഷിക്കുവാനുള്ള 'ആത്മീയ മനോഭാവം'--ആദമിന്റെ കാര്യത്തിൽ, ദൈവസത്ത്യത്തെ ധിക്കരിക്കാതിരിക്കുവാനുള്ള 'ആത്മീയ മനോഭാവം'-- വെടിഞ്ഞു, സ്വയം സെക്ഷ്വൽ ആയി മാറി എന്നതാണു. ആ പാപം നിമിത്തമാണു മേനക എന്ന സ്ത്രീ പുരുഷന്റെ കണ്ണിൽ മാദക സുന്ദരി ആയി ജനിക്കുന്നതു. അതുകൊണ്ടാണു, വെയ്നിങ്ങറുടെ കണ്ണുകളിൽ, സ്ത്രീ പുരുഷന്റെ പാപം ആകുന്നതു.

സന്തോഷ്‌ മാധവന്മാരെപ്പോ‍ൂള്ളവർ സ്രിഷ്ടിക്കുന്നതാണു സാമൂഹ്യ തിന്മ എന്നണു നാം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതു, ഇതു വരേയും. കാര്യവും കാരണവും വെയ്നിങ്ങർ രീതിയിൽ തിരിച്ചിടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു: ഭൗതികനേട്ടങ്ങൽ എളുപ്പത്തിൽ ഉണ്ടാക്കുവാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതിയും (ലിബറൽ ഡെമോക്രസി) ഭൗതിക സംബത്താണു വിമോചനം എന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രവും ചേർന്നു നിർമ്മിക്കുന്ന സാമൂഹ്യ തിന്മയാണു സന്തോഷ്‌ മാധവന്മാരെ സ്രിഷ്ടിക്കുന്നതു.

നമുക്കു വീണ്ടും വെയ്നിങ്ങറെ ആവശ്യമുണ്ടു. പണ്ടത്തേതുപോലെ, പണം മൻഷ്യനെ നശിപ്പിക്കുന്നു എന്നല്ല നാം പറയേണ്ടതു; മറിച്ചു, മനുഷ്യൻ നശിച്ചപ്പോൽ (അതായത്‌, മ്രിഗമല്ലാതായപ്പോൾ)പണമുണ്ടായി എന്നാണു നാം പറയേണ്ടതു. മ്രിഗങ്ങൾക്കു പണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ. വീണ്ടും വെയ്നിങ്ങർ, മനുഷ്യൻ നശിച്ചാൽ മ്രിഗമായി എന്നല്ല, മ്രിഗം നശിച്ചാൽ മനുഷ്യനായി എന്നാണു നാം പറയേണ്ടതു.

അവിടെയാണു 'മൂലധന'ത്തിൽ മാർക്സ്‌ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന "മൂലധനത്തിന്റെ പരിധി മൂലധനമാണു" എന്ന അതിസുന്ദരമായ വാചകത്തിന്റെ പ്രസക്തി. മൂലധനത്തിന്റെ പരിധി മൂലധനമാണെങ്കിൽ, മൂലധനത്തിന്റെ പരിധി മറികടക്കുവാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും, മൂലധനത്തിന്റെ ആണെന്നല്ലേ മാർക്സിന്റെ വിവക്ഷ? ആ അർത്ഥത്തിൽ, ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ്‌ മോഡ്‌ ഓഫ്‌ ലൈഫ്‌ മറികടക്കുവാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും, അവസാന വിശകലനത്തിൽ, ക്യാപിറ്റലിസത്തിന്റെ സ്പോൺസേഡ്‌ പ്രോഗ്രാം അല്ലേ?

ചുരുക്കത്തിൽ, നമ്മൾ വീണ്ടും മ്രിഗം ആയാൽ മാത്രമേ (ആകാശത്തിലെ പറവകളെപ്പോലേ, വിതക്കാതെ, കൊയ്യാതെ) നമുക്കു ക്യാപിറ്റൽ എന്ന സാമൂഹ്യ തിന്മയിൽ നിന്നും മോചനം ഉള്ളൂ. അതു ഒരിക്കലും (അതായതു, വീണ്ടും മ്രിഗം ആവുക എന്നതു) മൂലധനത്തിനു സാധിച്ചു തരുവാനും കഴിയില്ല. ലിബറൽ മാർക്ക്സിസ്റ്റുകൾ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കവുന്ന ബുദ്ധൊ ബാബു മുതൽ പ്രകാഷ്‌ കാരാട്ട്‌ വരെയുള്ളവർക്കും, അൽ ഗോർ മുതൽ സീ. ആർ. നീലകണ്ഠൻ വരെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന വ്യത്യസ്ഥ ജനുസ്സു പ്രക്രിതിസ്നേഹികൾക്കും ഇതൊരു നല്ല പാഠമാണു.

പാവപെട്ട വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടികളെ വലവീശിപ്പിടിച്ചു സന്തോഷ്‌ മാധവൻ അവരെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിച്ചു എന്നു കുറ്റപ്പെടുത്തി ആ/സ്വാമിയെ തുറുങ്കിലടച്ചു 'ആത്മനിർവ്രിതി' അടയുന്നതിലും ഉണ്ടു ഒരു ഹിപോകൃറ്റിക്കൽ മിഡിൽക്ലാസ്‌ തട്ടിപ്പു അഥവാ തിന്മയേ പ്രതേയ്ക ശരീരത്തിലേക്കു കൊണ്ടു വരുന്ന ലിബറൽ കലാപരിപാടി. ഈ തട്ടിപ്പു കാഴ്ച്ചയിൽ, കുറ്റകാരൻ സ്വാമിയും ഇരകൾ പാവപെട്ട വീട്ടിലെ ജീവിതവൃത്തിക്കു ശേഷിയില്ലാത്ത പെൺകുട്ടികളും ആണു. മന്ത്രി ജി. സുധാകരൻ സൈദ്ധാന്തിക നേതൃത്വം നൽകുന്ന ഇത്തരം ലിബറൽ സദാചാരവാദത്തിന്റെ പരിഹാരം വളരെ സിംബിൾ ആണു: "കള്ള സ്വാമിമാരെ തുറുങ്കിലടക്കുക." വേണമെങ്കിൽ പാവപെട്ട പെൺകുട്ടികൾക്കായി ഗവൺമന്റിനു ഒരു പദ്ധതിയും തുടങ്ങാം: അവരിൽ രണ്ടു ഡോസ്‌ മാത്യൂ വെല്ലൂർ സൈകോളജി ഇഞ്ചക്റ്റ്‌ ചെയ്യുകയോ അവർക്കായി മനോരമ ച്യാച്ചി സരസ്വതിയമ്മയെകൊണ്ടു 'എങ്ങനെ നല്ല പെൺകുട്ടിയാകാം' എന്ന വിഷയത്തിൽ നാടുമുഴുവൻ സദാ/ചാര സെമിനാർ നടത്തിക്കുകയോ മറ്റോ. എല്ലാം ശരിയാകും.

മാത്രികാ ശിക്ഷ നൽകിയാൽ സമജാതി കുറ്റം തടയാം എന്ന ശിശുസഹജമായ നൈർമല്യമാണു ഇത്തരം സദാചാരവാദത്തിന്റെ സൈദ്ധാന്തിക അടിത്തറ. ശിക്ഷ കുറ്റം തടയാനുള്ളതാണെന്നുള്ള ഇവരുടെ നൈർമല്യം അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കുക. അപ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയാകുന്നു. ദൈവം നൽകിയ ആദ്യത്തെ ശിക്ഷയിലൂടെ തന്നെ ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാ സാധ്യമായ സമജാതി കുറ്റങ്ങളും ഇല്ലാതാവേണ്ടതല്ലേ? എന്തുകൊണ്ടു കുറ്റങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നു?

സദാചാരവാദികൾ കണ്ണടച്ചു ഇരുട്ടാക്കുന്ന ഒരു വസ്തുത ഉണ്ടു: ഇവിടെ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടതു (ഒരു മെയിൽ ഷോവനിസ്റ്റ്‌ ആയ എനിക്കു പീഡനം എന്ന വാക്കും ആയി അടിസ്ഥാനപരമായി കലഹം ഉണ്ടു, എന്നാലും) പാവപെട്ടവീട്ടിലെ ജീവിതവ്രിത്യിക്കു വേറെ നിവൃത്തി ഇല്ലാത്ത പെൺകുട്ടികൾ ആണു, അല്ലാതെ പണമുള്ള വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടികളല്ല എന്ന വസ്തുത. ഇതിനു സദാചാരവാദികൾക്കു മറുപടി ഒന്നുമില്ലേ? പ്രതികളെ തുറുങ്കിലടക്കുകയോ, കഥകളി പദം കേൾപ്പിക്കുകയോ, ഷേവ്‌ ചെയ്തു ചുട്ടി കുത്തിച്ചു റോഡിലൂടെ നടത്തുകയോ, എന്തു വേണമെങ്കിലും ആയിക്കൊള്ളൂ. പറ്റുമെകിൽ, ലിബറൽ രക്ഷിതാ‍ൂ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അനുഭവിക്കുന്ന 'ആത്മ രതി' മസിൽ ഫ്ലക്സ്‌ ചെയ്തു പുറത്തും വിട്ടു കൊള്ളൂ. പക്ഷെ 'ഇവിടെ പ്രശ്നം', സലിംകുമാറിന്റെ കഥാപാത്രം രാജമാണിക്യത്തിൽ പറയുന്നതു പോലെ, 'അതൊന്നുമല്ലല്ലോ'. പാവപെട്ടവീട്ടിലെ ജീവിക്കാൻ നിർവ്വാഹമില്ലാത്ത സ്ത്രീകളാണു പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ, നമ്മൾ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതു ഇനി ഒരു പെൺകുട്ടിയും പാവപെട്ടവളായി, ജീവിക്കുവാൻ നിവൃത്തി ഇല്ലാത്തവളായി, ജനിക്കില്ല എന്നാണു. അല്ലാതെ അച്ചുമാമന്മാരും, അജിതമാരും, സുഗതകുമാരിമാരും രക്ഷിതാവുകളിച്ചു 'സ്വയം മഹാന്മാരായി' അവതരിച്ചു കൊണ്ടല്ല. മാർക്സിന്റെ പ്രത്യശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആ കാലഹരണപ്പെട്ട നിർവ്വചനത്തിനു ("അവർക്കറിയില്ല അവരെന്താണു ചെയ്യുന്നതെന്നു") എന്തെങ്കിലും പ്രായോഗിക സാധ്യതയുണ്ടെങ്കിൽ, അതു രക്ഷിതാവു കളിക്കുന്നവരുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമാണു, അവിടെ മാത്രമാണു.

കള്ള സ്വാമിമാരെ 'തുറുങ്കിലടച്ചു' നാം ആത്മരതി അനുഭവിക്കുംബോൾ മറച്ചുപിടിക്കുന്നതു ചില സ്ത്രീകൾ പാവപെട്ടവരായി ജനിക്കുന്ന ഈ സമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി നിലനിർത്തുന്നതിൽ നമ്മുടെ തന്നെ 'ലിബറൽ സംഭാവനയാണു'. കള്ള സ്വാമിമാരെ തുറുങ്കിലടക്കുക എന്നു പറയുന്നതു കയ്യടി വാങ്ങി തരും. അവരെ തുറുങ്കിലടച്ചാലും ഇല്ലങ്കിലും, ഇനിയും ചില സ്ത്രീകൾ പാവങ്ങൾ ആയി തന്നെ ജനിക്കും, ഈ ലിബറൽ ഡെമോക്രസിയിൽ. അതിനൊരു മാറ്റവും വരില്ല. കള്ള സ്വാമിമാരെ തുറുങ്കിലടക്കുവാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്തു നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ ഈ 'യഥാർത്ഥ പ്രശ്നത്തിൽ' നിന്നും 'വ്യാജ പ്രശ്നത്തിലേക്കു' തിരിച്ചുവിടുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മുഴുവൻ പ്രതികാരദാഹാർത്തരായ സദാചാരവാദികൾ ഏറ്റെടുത്തേ മതിയാവൂ.

സദാചാരവാദികളുമായി വന്യമായി ഇടയാൻ തന്നെയാണു എനിക്കു താൽപര്യം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ വളരെ വന്യമായ ഒരു പുരുഷാധിപത്യ യുക്തി ഞാൻ പുറത്തു എടുക്കട്ടെ: ഒരു സ്ത്രീക്ക്‌ അവളുടെ സമ്മതം ഇല്ലാതെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷൻ നൽകുന്ന പീഡനത്തിനു തുല്യമോ അതിനു ഉപരിയായോ ഒരു വേദന സദാചാരഭൂമിക ആയുഷ്ക്കാല പാട്ടത്തിനെടുത്തിട്ടുള്ള മിഡിൽക്ലാസ്‌ ഹിപ്പോക്രിറ്റുകൾ നൽകുന്നുണ്ടു. ബലാത്സംഗം ചെയ്യപെടുന്ന പല ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകളും അനുഭവിക്കുന്നതു ജീവിതം മുഴുവൻ നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു മാനസിക ട്രോമ ആണു. എന്താണിതിനു കാരണം? താൻ 'മാനഭംഗ'പ്പെട്ടു എന്ന സദാചാരകാഴ്ച്ച ആ സ്ത്രീ ആതരവൽക്കരിച്ചതു കൊണ്ട്‌. ഒരു പക്കാ മെയിൽ ഷോവനിസ്റ്റ്‌ ആയ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഒരു മാനഭംഗത്തിൽ 'മാനം' പോകുന്നതും, പോകേണ്ടതും, അതു ചെയ്യുന്ന പുരുഷനാണു, അല്ലാതെ, അതേറ്റു വങ്ങുന്ന സ്ത്രീക്കല്ല. എന്റെ കാഴ്ച്ച സാധ്യമാവണമെങ്കിൽ, നമ്മുടെ മീഡിയാ ഫെമിനിസ്റ്റുകളും, രക്ഷിതാക്കളും കാഴ്ച്ചയും ഭാഷയും ഒന്നും മാറ്റണമെന്നു മാത്രം! 'ബലാത്സംഗ പ്രശ്നം' അതു ചെയ്ത പുരുഷനു ശാരീരിക്കക്രമണത്തിനു അതിനർഹിക്കുന്ന ശിക്ഷ നൽകിയാൽ തീരുന്നതാണു, തീരേണ്ടതാണു (അത്തരം ശിക്ഷ നൽകപെടുന്നുണ്ടൊ, ബലാത്സംഗം സിവിൽ വ്യവഹാരമായോ ക്രിമിനൽ വ്യവഹാരമായോ പരിഗണിക്കേണ്ടത്‌, എന്നീ വളരെ മൗലികമായ ചോദ്യങ്ങൾ എന്റെ ലിബറൽ-വിരുദ്ധ തെറിവിളിയുടെ പരിധിയിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ പറ്റില്ല, ക്ഷമിക്കണം).പക്ഷെ നമ്മുടെ സദാചാര കക്കൂസുകളിൽ നിന്നും ഇടതടവില്ലാതെ വരുന്ന സദാചാര മലം നിമിത്തം, ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ട പല ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകളും താൻ 'നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു' എന്ന ബോധത്തോടെയാണു ഓരോ ദിവ്സവും തള്ളി നീക്കുന്നതു. അതാണു പീഡനത്തേക്കാൾ വലിയ പീഡനം. ഇതു വായിക്കുന്ന വിവാഹിതകളായ സ്ത്രീകൾ നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു പറയാമോ, ഭർത്താവുമായുള്ള നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ബന്ധപ്പെടലും നിങ്ങളുടെ സമ്മതത്തോടെ ആയിരുന്നൂ എന്നു? അല്ല എന്നാണു ഉത്തരം എങ്കിൽ, അത്തരം ശാരീരികാക്രമണത്തെ എന്തുകൊണ്ടു നാം 'മാനഭംഗം' ആയി രേഖപ്പെടുത്താത്തതു? ഇതു വരെ ഒരു ഇന്ത്യൻ പുരുഷനും ഭാര്യയെ ബലാത്സംഗം ചെയ്തതിന്റെ പേരിൽ കോടതി കയറിയിട്ടില്ല. ഇതാണൊ നമ്മുടെ ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ കുത്തകാവകാശം കയ്യടക്കിയിരിക്കുന്ന സനാതനക്കാർ കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന മഹത്തായ ഭാരതീയ പൈത്രുകം?

ചുരുക്കത്തിൽ, സദാചാരവാദികൾ പറയുന്നതിതാണു: പുരുഷനു സ്ത്രീയുടെ മുകളിൽ കയറി നിരങ്ങാം, പക്ഷെ വിവാഹം കഴിച്ചിരിക്കണം. ഒരേ 'സംഭവം' വിവാഹത്തിനകത്തും പുറത്തും എന്തുകൊണ്ടു രണ്ടു ഇഫക്റ്റ്‌ ഉണ്ടാക്കുന്നൂ? വിവാഹത്തിനകത്തു പല സ്ത്രീകളും മറക്കുവാൻ പരിശീലിച്ച ഒരു റൂറ്റീൻ സംഭവം; വിവാഹത്തിനു പുറത്തു സ്ത്രീകൾക്ക്‌ ഒരിക്കലും മറക്കുവാൻ പറ്റാത്ത ട്രോമ!

സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്തു സഹപാഠി ഒരു കോംബസ്സുകൊണ്ടു മുറിവേൽപ്പിച്ചതു മറന്നതുപോലെ, മറക്കാനാകുമായിരുന്ന ഒരു സംഭവം, ജീവിതം ദുസ്സഹമായ ഒരു അനുഭവം ആക്കി മാറ്റുന്നതു, ഒരു ട്രോമ ആക്കി മാറ്റുന്നതു, സദാചാരവാദികൾ/രക്ഷിതാക്കൾ എന്നീ രൂപത്തിലവതരിക്കുന്ന നംബർ വൺ പീപിംഗ്‌ ടോമുകൾ ആണു. മാനഭംഗത്തിനെ ഒരു ട്രോമ ആക്കി നിർത്തിയിലെങ്കിൽ ലിബറലുകൾക്കു രക്ഷിതാവു കളിക്കുവാൻ പറ്റുമോ?

ഇതെ ലിബറൽ സദാചാരതിന്റെ മറ്റൊരു രൂപം ലൈംഗിക തൊഴിലിനെതിരെ സാവിത്രീ ലക്ഷ്മണൻ, മീനാക്ഷി തംബാൻ തുടങ്ങിയ 'കുലീന' സ്ത്രീകൾ നടത്തിയ ചില നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ കാണാം. ഒരു ച്യാച്ചിയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ലൈംഗിക തൊഴിലാളികൾ മാനുഷിക അവകാശങ്ങൽ അർഹിക്കുന്നവരല്ല, കാരണം അവർ മറ്റുള്ളവർക്കു കിടന്നു കൊടുക്കുന്നതു സുഖിക്കുവാനാണു. അതിനു ഒരു ലൈംഗിക തൊഴിലാളി ത്രിശൂരിൽ വച്ചു നല്ല മറുപടിയും കൊടുത്തു: "ച്യാച്ചി സുഖിക്കുവാൻ ലൈംഗികതൊഴിൽ ചെയ്യുന്നുണ്ടൊ എന്നു എനിക്കറിയില്ല, ഞാൻ കാശിനു വേണ്ടിയാണു അതു ചെയ്യുന്നതു." ഭും. ഇനി ലൈംഗികതൊഴിൽ ചെയ്യുന്നതു സുഖിക്കുവാനാണു എന്നു തന്നെ വക്കുക, അതിലെന്താണിത്ര കുഴപ്പം? വിക്റ്റോറിയൻ ക്രിസ്റ്റ്യാനിറ്റിയുടെ സദാചാര ക്രിമികടി? ഇവർ മഹാന്മാരായി വാഴ്ത്തുന്ന പല പുരാണകഥാപാത്രങ്ങളും, കള്ള വെടിയുടെ, വിവാഹ പൂർവ്വരതിയുടെ, ബഹുഭാര്യ്ത്വത്തിന്റെ, ബഹുഭർത്ത്രിത്വത്തിന്റെ, കുണ്ടനടിയുടെ, ചട്ടിയടിയുടെ, എന്തിനു മ്രിഗരതിയുടെ, വരെ ആശാന്മാരയിരുന്നു, ആശാത്തിമാരായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ മെക്കിട്ടു കയറുവാൻ, സ്വന്തം പൗരാണിക ലോകം സമ്മതിക്കുന്നില്ല എങ്കിൽ, ക്രിസ്തീയം എങ്കിൽ ക്രിസ്തീയം, ആരുടെ ലോകവീക്ഷണം ഉപയോഗിച്ചായാലും, മറ്റുള്ളവരെ നന്നാക്കി സ്വന്തം തറവാടിത്വം തെളിയിക്കണം.

നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന എല്ല പ്രവർത്തിയും സുഖിക്കുവാൻ ആയി ഉള്ളതല്ലേ? ച്യാച്ചി വിവാഹം കഴിച്ചതും സുഖിക്കാൻ ആയി അല്ലേ? അതിന്റെ പേരിൽ, ച്യാച്ചിക്കു, വിവാഹത്തിനകത്തു മാനുഷികാവകാശങ്ങൽ നിഷേധിച്ചാൽ, അപ്പോഴും ച്യാച്ചി 'സുഖിപ്പിക്കൽ സിദ്ധാന്തം' എഴുന്നള്ളിക്കുമോ?

ചിലരെ 'തറവാടി'കളായും, മറ്റു ചിലരെ 'തറവെടി'കളായും മാറ്റുന്നതു ഒരേ സദാചാര നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങൽ മാത്രമല്ലേ? തറവാടി ഇല്ലങ്കിൽ തറവെടി ഇല്ല. തറവെടി ഇല്ലങ്കിൽ തറവാടി ഇല്ല. രണ്ടുപേരും ഇല്ലങ്കിൽ രക്ഷിതാക്കൾ തീരെ ഇല്ല!

സ്വയം വലിയവരായി മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കുവനുള്ള ഈ ലിബറൽ അഹന്തുക്കു മുൻപിൽ ഞാൻ ജെഫ്രി ഹിൽ എന്ന അസാധ്യ കവിയുടെ ഒരു ചെറിയ കവിത (Ovid in the Third Reich) എടുത്തെഴുതട്ടെ:

I love my work and my children. GodIs distant, difficult. Things happen.Too near the ancient troughs of bloodInnocence is no earthly weapon.I have learned one thing: not to look downSo much on the damned. They, in their sphere,Harmonize strangely with the divineLove. I, in mine, celebrate the love-choir.

തേഡ്‌ റെയ്കിലെ നാറ്റ്സി ഭീകരത, നാറ്റ്സിസവും ആയി യാതൊരു വിധത്തിലും ബന്ധമില്ലാത്ത ഈ കവി, സ്വന്തം ഭീകരതയായി ആണു തിരിച്ചറിഞ്ഞതു. എന്റെ ജീവിതം, എന്റെ പ്രിവിലിജുകൾ, എന്റെ മോഡ്‌ ഓഫ്‌ ലൈഫ്‌, എല്ലാം ഞാൻ അറിയാതെ എന്റെ ഇരകളെ സ്രിഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടു എന്നു തിരിച്ചരിഞ്ഞ ഹിൽ, ലിബറലുകളെ പോലെ സാമൂഹ്യ തിന്മയെ ഒരു പ്രത്യേക ശരീരത്തിലേക്കു ചുരുക്കുകയല്ല ചെയ്തതു. മറിച്ചു ഇരകളൊടു സിംബതി കാണിച്ചു ഇരകളേക്കൽ മഹാന്മാരാനു തങ്ങൾ എന്നു സ്വന്തം ഈഗോ ഇൻഫെയ്റ്റു ചെയ്യുന്ന ആ ലിബറൽ ഗെയിം അദ്ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു. ആരും എന്റെ സിംബതി അർഹിക്കുവാൻ മാത്രം ഞാൻ അവരേക്കാളും ഒട്ടും കേമനല്ല. മുസ്ലിം സ്ത്രീ പഴഞ്ചൻ ശീലങ്ങൾക്കു നിർബന്ധിതരാക്കപെടുന്നുണ്ടു എങ്കിൽ എന്തു, ഞാനും വെറെ പല അവസരങ്ങളിലും പഴഞ്ചൻ നിർബന്ധങ്ങൾക്കു വഴങ്ങുന്നുണ്ടു. ലൈംഗിക തൊഴിലാളി കിടക്കയിൽ മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി മനസും ശരീരവും വിൽക്കുന്നു എങ്കിൽ എന്തു, എന്റെ പണിസ്ഥലത്തിൽ ഞാനും മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി എന്റെ ശരീരവും മനസും വിൽക്കുന്നുണ്ടു. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം തുലഞ്ഞതാണു എന്നു വിലയിരുത്തുവാൻ ഞാൻ ആരാണു? മറ്റുള്ളവരുടെ പോലെ തുലഞ്ഞതല്ലേ എന്റെ ജീവിതാവസ്ഥയും?

അല്ലങ്കിൽ, ഹില്ലിനെ പോലെ, കുറെക്കൂടി റാഡിക്കലായി നമുക്കു പറയാം: മറ്റുള്ളവർ, അവരുടെ (തുലഞ്ഞ) മണ്ഠലത്തിൽ, ദൈവസ്നേഹവുമായി താളലയത്തിലാകുന്നുണ്ടു. നമ്മൾക്കു, നമ്മുടെ മണ്ഠലത്തിൽ, ഗായകസംഘത്തെ ആഘോഷിക്കാം.

Who are we to look so much down upon the damned?

Sunday, May 10, 2009

Why is terror an impossible political praxis in liberal democratic societies?

A scene from Munnar-Trivandrum bus. A guy was sleeping, resting his head on the shoulder of the nearby passenger (Remember, the journey was downhill and the road in Munnar is full of twists and turns. You will really be pissed off if the fellow-seater sleeps on your shoulder). Now and then, the guy who was carrying the cross tried to push away the burden. But like a faithful dog driven away, the sleeping head would invariably come back to its resting place. The sleeper might have drooled. I don’t know. Suddenly the Jesus Christ on the KSRTC bus got infuriated, and slapped the other right on his shaven face. We were all shocked. Startled, the sleeper woke up, glared for a moment at the enemy of the human race, and calmly went onto sleep, keeping his head safely fixed on the aggressor’s shoulder (The poor thing did not understand a single thing, it seems).

The moral: one is not punished for one’s evil while one is fast asleep. That is, terror as punishment, in whatever form, is always already impossible in liberal democracies since in such societies ‘the right thinking, tax-paying citizens’ are always sleeping. They can never be punished for their middleclass evils. After every terror, they just wake, stare around without making anything out, and continue with their sleep.

The difference between orthodox Marxists and liberal Marxists could be roughly put as the difference between a whore and a wife: while the whore pretends, the wife pretends that she pretends. Or to put it in the worn out phrase of our old friend Marx (tinged with a bit of Lacan), while the whore alienates her man from the Real qua impossible, the wife alienates her man even from his alienation. Wherein lies the truth, in whore or wife, in orthodox Marxism or in libaral Marxism? We must stick to the conservative Hegel of High German Idealism: deception of deception is better than deception itself.

In other words, we must take a wife seriously when she says that “I know family is a crap, an institution that kills woman (that is, a deception). Nevertheless we women must pretend that it is not so (that is, deceiving deception itself), and believe in it for the creation of a better generation.” We must also take seriously our Bengali comrade Buddha babu when he says “I know capitalism is a crap, a socio-economic arrangement that kills people. Nevertheless we Marxists must pretend that it is not so and believe in it (at least for the time being) for the creation of a socialist society.”

In liberal democracies everything depends on this vital commonplace: NEVERTHELESS. We must take an academic seriously when he says that “I know that the education system is a crap, a deception meant for the perpetuation of the existing inequality. Nevertheless we must pretend that it is not so and believe in it for the creation of a just society.”

Tell me: Who is the manipulator? Who is the sucker? The whore who says that men are disposable entities or the wife who, through family, conceals even this knowledge from her man and tells him that he is very important?

പർദ്ദക്കുവേണ്ടി, നിർലജ്ജം!

ഇന്ത്യയിൽ പർദ്ദ എന്നു കേൾക്കുംബോൽ കലിപ്പാവുന്നവർ ഒന്നല്ല രണ്ടല്ല ഒരായിരമാണു:റാഡികൾ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ, പൈങ്കിളി സവർണ്ണ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ, സ്വതന്ത്ര ബുദ്ധിജീവികൾ, ഹൈന്ദവ സനാതനക്കാർ, ഇടതും വലതുമായ ലിബറലുകൾ (ലിബറലുകളിൽ ആട്ടക്കർ പലവിധമുണ്ട്‌, പക്ഷെ കഥ ഒന്നുതന്നെ! ലിബറൽ വ്യവസായം ആയുഷ്ക്കാല പാട്ടത്തിനെടുതിട്ടുള്ള ഒന്നാന്തരം ബംഗാളി ഭദ്രലോക്‌ അമർത്ത്യ കുമാർ സെന്നും, ഐക്ക്യ രാഷ്ട്രസഭയിൽ മാത്രമല്ല, മാദം സോണിയയുടെ അടുക്കളയിൽ വെള്ളം കോരിയും മേശ തുടച്ചും കഴിവ്‌ തെളിയിച്ച ശശി താരൂരും , സി. പി. എം-ലെ കേരള കോൺഗ്രസ്സുകാരനായ ഐസക്‌ തോമാസും, ചെന്നിയിലുമല്ല തലയിലുമല്ല തന്റെ തലചോറെന്നു ലേഖനങ്ങളിലൂടെ ആവർത്തിച്ചു തെളിയിക്കുന്ന രമേഷ്‌ ചെന്നിതലയും, പണ്ട്‌ വസന്തത്തിന്റെ വെടിമുഴക്കവും ഇപ്പോൾ കുതിർന്ന കതനയും ആയ കെ. വേണുവും, ബസ്സ്‌ കാശു കൊടുത്തൽ ന്യൂസ്‌ റൂമിൽ കയറി ഏതു വിഷയത്തെക്കുറിചും ആധികാരികമായി സ്വയംഭോഗം ചെയ്യുന്ന പൊളിറ്റികളി കറക്റ്റ്‌ ആയ മദ്ധ്യ വർഗ ബുദ്ധി ജീവികളും ഈ ലിബറൽ ഗ്രഹത്തിലെ സവിശേഷ ജീവികളാണു). പർദ്ദക്കെതിരെ ഇവർ ഉയർത്തുന്ന പ്രധാന ആരോപണം എന്താണെന്നു വെച്ചാൽ, പർദ്ദ മുസ്ലിം സ്ത്രീകളുടെ ലിബറൽ ഡെമോക്രാറ്റിക്‌ അവകാശം കവർന്നു എടുക്കുന്നു എന്നതാണു. പുരുഷ മേധവിത്വപരമായ ഒരു കാഴ്ച്ചക്കു കീഴ്പ്പെട്ടുകൊണ്ടാണു മുസ്ലിം സ്ത്രീകൾ പർദ്ദ ധരിക്കുക്ന്നതു. ചുരുക്കതിൽ, മുസ്ലിം പുരുഷനാണു മുസ്ലിം സ്ത്രീ എന്തു ധരിക്കണം എന്നു തീരുമാനിക്കുന്നതു. മുസ്ലിം സ്ത്രീയുടെ മനസും ശരീരവും ലൈംഗിഗതയും മുസ്ലിം പുരുഷന്റെ നിയന്ത്രന്തിലാണു. മുസ്ലിം സ്ത്രീകളെ പാരംബര്യത്തിൽ തളച്ചിട്ടുകൊണ്ടു, ആധുനികമായ ഒരു ലോകം അവൾക്കു നിഷേധിക്കുന്ന ഒരു നിഷാദനാണു മുസ്ലിം പുരുഷൻ.

ലിബറൽ ചരിത്രം അറിയുന്നവർക്ക അറിയാം, ഈ ലിബറൽ കളിയുടെ തന്ത്രങ്ങൾ, കാരണം ഇതവർ ഒരു പാടു കളിച്ചു വിജയിച്ച ഗെയിം ആണു. ആദ്യം അപരത്തിൽ (other) നിഷ്കളങ്കയായ ഒരു ഇരയെ കാണിച്ചു തരും (ഇവിടെ മുസ്ലിം സ്ത്രീ), തുടർന്നു ആ നിഷ്കളങ്കയെ നശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കൊലയാളി അപരത്തിനെ കാണിച്ചു തരും (മുസ്ലിം പുരുഷൻ). എന്നിട്ടു, ലിബറലുകൾ സ്വയം രക്ഷിതാവു കളിക്കും. അമെരിക്ക ഇറാഖിനെ ആക്രമിച്ച്ചതിന്റെ ഒരു കാരണമായി ലിബറലുകൾ പറഞ്ഞ ഒരു ന്യായം മുകളിൽ പറഞ്ഞ ബലതന്ത്രത്തിൽ ഊന്നിയതാണു: സദ്ദാം എന്ന നിഷ്ഠൂരന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പാവം ഇറാഖികളെ മോചിപ്പിച്ചു ലിബറൽ ഡെമോക്രസി ഇറാഖിൽ സ്ഥാപിക്കുക. ഡെമോക്രസി ഡെമൊക്ലിസിന്റെ വാളു കൊണ്ടുള്ള പൂക്കളം ഇടലായതു ചരിത്രം.

ഈ ലിബറൽ കളിയോടുള്ള നമ്മുടെ മറുപടി എന്താവണം? സംശയാലുവായ ഭർത്താവിനെക്കുറിച്ചുള്ള, ഴാക്‌ ലെകാന്റെ (Jacques Lacan) ആ പ്രശസ്തമായ പാഠം അവരെ ഓർമിപ്പിച്ചിട്ടു പറയാം, മുസ്ലിം സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ചുള്ള ലിബറൽ വ്യഥയും തുടർന്നുള്ള അവരുടെ രക്ഷിതാവു കളിക്കലും ഡെമോക്രസിയെക്ക്രിചുള്ള അവരുടെ ഉദ്വേഗമല്ല കാണിക്കുന്നതു, മറിച്ചു ഇസ്ലാമോഫോബിയ എന്നുള്ള രോഗമാണു. 'വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം' എന്ന സിനിമ സംശയാലുവായ ഭർത്താവിനെക്കുറിച്ചും പതിവ്രതയായ ഭാര്യയേയ്യും കുറിചാണു പ്രതിപാദിക്കുന്നതു.ലൈംഗിക അസൂയ (sexual jealousy-സംശയം) ചികിൽസിക്കപെടേണ്ട ഒരു രോഗമായാണു സിനിമ രേഖപെടുത്തുന്നതു. കാരണം സിനിമയിൽ ഭാര്യ പതിവ്രതയും സർവ്വോപരി തറവാടിയും ആണു! ലെകാന്റെ ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണു: സിനിമയിൽ തറവാടി ഭാര്യ അയൽപക്കത്തുള്ള പുരുഷന്മാരുടെ ഒപ്പം ശയിക്കുന്നവളായാണു അവതരിപ്പിക്കപെടുന്നതെങ്കിൽ, അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ ലൈംഗിക അസൂയ നീതികരിക്കാവുന്നതാണൊ? ഭാര്യ ജനകോടികളുടെ വിശ്വസ്ഥ സ്ഥാപനം ആയാലും, അപ്പോഴും, ലേകാനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തൊളം, ഭർത്താവിന്റെ 'ലൈംഗിക അസൂയ' ചികിൽസിക്കപെടേണ്ട ഒരു രോഗമാനു. ലെകാൻ നൽകുന്ന ഹേഗെലിയൻ പാഠം: നമ്മുടെ രോഗത്തിനു (ലിബറലുകളുടെ കാര്യത്തിൽ, 'ഇസ്ലാമൊഫോബിയക്കു'), മറ്റുള്ളവരിൽ (മുസ്ലിം പുരുഷന്മാരിൽ) ന്യായീകരണം തേടരുതു. ഇസ്ലാമൊഫോബിയ ചികിൽസിക്കേണ്ട ഒരു രോഗമാണു.

ഇസ്ലാമൊഫോബിയക്കാരോടു, നമ്മൾ ലെകാനിയന്മാർ ചോദിക്കേണ്ടതു ഇതാണു:

പർദ്ദ സ്ത്രീക്കു സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശം നിഷേധിക്കുന്നു എന്നാണല്ലോ ആരോപണം. എന്നാൽ ഒരു മുസ്ലിം സ്ത്രീ പർദ്ദ ധരിക്കുന്നതു സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനാണെങ്കിലോ? അതങ്ങിനെ അല്ല, എല്ലായ്പോഴും പുരുഷന്റെ താൽപര്യത്തിനു വിധേയപ്പെട്ടുകൊണ്ടായിരിക്കും മുസ്ലിം സ്ത്രീയുടെ തീരുമാനം എന്നു പുറത്തു നിന്നു അതി നിർണ്ണയം ചെയ്യുവാൻ രക്ഷിതാക്കളെ ഏൽപ്പിച്ചതാരാണു? എന്താ മുസ്ലിം സ്ത്രീകൾക്കു ചിന്തിക്കുവാനുള്ള ശേഷിയില്ലേ? അതു, അതായതു ചിന്തിക്കുക എന്നതു, സ്വയം-പ്രഖ്യാപിത രക്ഷിതാക്കൾക്കു മാത്രെമെ ആവുകയുള്ളൂ എന്നുണ്ടൊ? എന്താ മുസ്ലിം സ്ത്രീ ചിന്തിക്കുവാൻ ശേഷി ഇല്ലാത്ത ഒരു സാധനം മാത്രമാണോ?

ഇനി രക്ഷിതാക്കളുടെ വിപ്ലവാഹ്വാനം കേട്ടു, മുസ്ലിം സ്ത്രീ പർദ്ദ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നിരിക്കട്ടെ, അതിനെ സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശം എന്നു വിളിക്കാമോ? അതു രക്ഷിതാക്കളുടെ കാഴ്ചക്കു വിധേയപെടുന്നതിനു തുല്യമല്ലേ? അപ്പോഴും അവൾ അസ്വതന്ത്രയല്ലേ? ഇനി സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശം ഉപയോഗിച്ചു മുസ്ലിം സ്ത്രീ വസ്ത്രം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നിരിക്കട്ടെ, അപ്പോൾ അവളെ ക്രൂശിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഷോവനിസ്റ്റുകളായ മുസ്ലിം പുരുഷന്മാർ മാത്രമേ ഉണ്ടാകുകയുള്ളൊ? പഴയ സവർണ്ണ രീതിശാസ്ത്രം, 'അടിചുതെളി', രാത്രി തിരിച്ചു പിടിക്കാന്നായി പോരാടിയ സ്ത്രീകൾക്കെതിരെ പ്രയോഗിച്ച ജനാധിപത്യ മഹിളാ അസോസിയേഷനിലെ 'തറവാടി ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ' വീണ്ടും പുറത്തെടുക്കില്ല എന്നുള്ളതിനു എന്താണുറപ്പു?

എനിക്കു മനസിലാവത്ത ഒരു കാര്യം ആണു ഇതു. നവംബർ ഒന്നാം തിയ്യതി, 'കേരള സാരി' എന്നു വിളിക്കുന്ന ആ വസ്ത്രം (സാരി എങ്ങനെ കേരളീയം ആകും എന്നു ഇവർ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടൊ എന്തൊ?) ധരിച്ചു കേരള മങ്കമാർ (സവർണ്ണ സ്ത്രീകൾ എന്നും വായിക്കാം) വരുന്നതു, ദേശീയവാദികളുകടെ കാഴ്ച്ചയെ ത്രിപ്തിപെടുത്താനല്ലേ? അതു സവർണ്ണ സ്ത്രീകളുടെ സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശമാണൊ? ചില വിദ്യഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ പ്രസ്തുത ദിവസം കേരള സാരി ധരിച്ചു വരാൻ അധ്യാപകർ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു തീട്ടുരം ഇറക്കാറുണ്ടു. ഒരു ലിബറൽ മാന്യ ദേഹവും ഇവിടെ സ്ത്രീവിമോചനമോ, സ്ത്രീയുടെ സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശമോ പറഞ്ഞു വരാറില്ല. എന്തിരു, സോദരറെ, രക്ഷിതാക്കളെ, പ്രശ്നം? അതു പറഞ്ഞാൽ, ദേശീയവാദികൾ, ബജ്രങ്ങ്ദളും ശ്രീരാമ സേനയും മുതൽ ആർ. ഏസ്‌. ഏസ്‌. വരെ ഉള്ളവർ, അടിച്ചു നട്ടെല്ലു സൂപ്പാക്കി കളയുമെന്ന 'ഫയമാണൊ' മൗനത്തിനു കാരണം?

പണ്ടു പണ്ടു, വളരെ പണ്ടു, എം. മുകുന്ദനും ദിനോസോറുകൾക്കും മുൻപ്‌, ഒരു സി. പി. എം. കാരൻ മുസ്ലിം ലീഗിനെ വർഗീയപ്പാർട്ടി എന്നു വിളിച്ചു. ആളെ നമുക്കെല്ലാം അറിയാം: 'ഒന്നാംതരം' ഒരു നംബൂതിരി (മലയാളത്തിൽ 'ഒന്നാംതരം' എന്ന വാക്കു 'നംബൂതിരി'ക്കും 'നായർ തറവാടി'നുമായി റിസർവ്വ്‌ ചെയ്തു വച്ചിരിക്കുകയാണു. ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം, അതാത്‌ സമയത്തെ മാർക്കറ്റു റെയ്റ്റ്‌ അനുസരിച്ചു, രണ്ടാംതരമോ,മൂന്നാംതരമോ, നാലാംതരമോ ആകാം.) മൂപ്പരുടെ ഭാര്യയാണെങ്കിൽ ''ഒന്നാംതരം' 'അന്തർജനം': മുണ്ടും നേര്യേതും മാത്രമെ ധരിക്കൂ, മൂപ്പിൽസിന്റെ പിന്നിലായി മാത്രമേ നടക്കൂ. ലിബറൽ ബൂർഷ്വാ കുടുംബതിന്റെ ഫ്യൂഡൽ കെട്ടിയാട്ടം കണ്ടു നാമെത്ര രോമഞ്ചം അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും നംബൂതിരി കോമ്രാഡ്‌ കേരളതിലെ മാത്രമല്ല, ഭാരതത്തിലെ തന്നെ 'ഒന്നംതരം' സെക്യൂലാർ മാർക്ക്സിസ്റ്റ്‌ ആയിട്ടാണു അറിയപ്പെടുന്നതു! അല്ലെംകിലും, മുസ്ലിം ലീഗിലെ മുസ്ലിം എന്നതിനെ 'വർഗീയം' എന്നു വിളിച്ചു, ഇ. എം. എസ്‌. 'നംബൂതിരി'പേഡ്‌ ധരിചിട്ടുണ്ടെന്നും അച്യുത 'മേനോൻ' മെനോപോസ്ഡ്‌ ആയി എന്നും നാട്ടുക്കാരെ അറിയിക്കുന്ന ചക്കളാത്തി കളിയെ അല്ലേ കേരളത്തിൽ 'നോം' സെകുലറിസ്ം എന്നു വിളിക്കുന്നതു. പർദ്ദ ധരിച്ചാൽ വർഗീയം; സിന്ദൂരം ചാർത്തിയാൽ ശ്രീത്വം! തട്ടമിട്ടാൽ താലിബാൻ തീവ്രവാദം, ചന്ദനം ചർത്തിയാൽ ചുൻദിരിക്കുട്ടി!

നീ പോ മോനേ, ലിബറൽ ദിനേശാ! ഫാരതീയ ഫാര്യയുടെ ഫാവശുദ്ധി ഫേഷായി ഫാഷിച്ചോളൂ, ഫോഷ്ക്കാ. ഡോണ്ട്‌ കോൾ ഇറ്റ്‌ സെകുലറിസം! ഡോന്റുവേ!

ഇനി പർദ്ദ മുസ്ലിം സ്ത്രീകളെ ആധുനിതക്കു വിരുദ്ധമായ പാരമ്പര്യത്തിൽ തളച്ചിടുന്നു എന്ന വാദഗതി നോക്കാം. എതർത്ഥത്തിൽ ആണു പർദ്ദയെ പാരമ്പര്യ വേഷം എന്നു മുദ്ര കുത്തുന്നതു? കേരളം എന്ന ഭൗമാതിർത്തിയിൽ താമസിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെ സംബന്ധിച്ചിടതോളം, പർദ്ദ, സാരി പോലെ, ചുരിദാർ പോലെ, ഒരു വിദേശ വസ്ത്രമാണു. കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സ്ത്രീകൾ അവരുടെ പരമ്പരാഗത സെൻസിബിലിറ്റി വിട്ടു കുറെകൂടി വൈദേശികമായ ഒരു സെൻസിബിലിറ്റി സ്വീകരിക്കുകയാണു പർദ്ദ ധരിക്കുന്നതിലൂടെ ചെയ്യുന്നതു. ഇവിടെ ആധുനികം എന്നൽ അപരത്വത്തിനെ മിമിക്രി ചെയ്യലാണല്ലോ. ആ അർത്ഥത്തിൽ തന്നെ പർദ്ദയെ ഒരു ആധുനിക വസ്ത്രമായി നമുക്കു മനസിലാക്കാവുന്നതാണു. ജുഡായൊ-ക്രിസ്റ്റ്യാനിറ്റിയുടെ പരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നും വരുന്ന ജീൻസ്‌ ധരിക്കുന്നതും, സിഖ്‌ പരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നും വരുന്ന ചുരിദാർ ധരിക്കുന്നതും, ആധുനികം ആവാം എങ്കിൽ, വൈദേശികമായ പർദ്ദ ധരിക്കുന്നതു മാത്രം പാരമ്പര്യത്തിനെ തടവറയിലാക്കുന്നതു, മിതമായ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഇസ്ലാമോഫോബിയയുടെ കഴപ്പു ദീനമാണു. രോഗം കൃത്യമായും ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം. ജീൻസും ചുരിദാരും ഇവിദത്തെ റാഡിക്കൽ ഫെമിനിസ്റ്റുകളും തറവാടി ഫെമിനിസ്റ്റുകളും, ദലിത്‌-ബഹുജൻ ഫെമിനിസ്റ്റുകളും അപ്പ്രോപ്രിയറ്റ്‌ ചെയ്തു അവയെ ആധുനികം ആക്കി. ഇസ്ലാമോഫോബിയ കാരണം പർദ്ദയെ അവർക്കു അപ്പ്രോപ്രിയറ്റ്‌ ചെയ്യുവാനുള്ള യോനി ഉറപ്പു ഇല്ല. പർദ്ദ ഒരു ഹിന്ദു സ്ത്രീയോ ക്രിസ്റ്റ്യാനി സ്ത്രീയോ ധരിച്ചാൽ, അതിനെ എതിർക്കുന്നതു മുസ്ലിമുകളൊ സ്വന്തം സമുദായത്തിലെ സൊ-കൗൽഡ്‌ സെകുലറിസ്റ്റുകളോ? വീട്ടിലെ പുരുഷനെ പേടിച്ചു പർദ്ദ ധരിച്ചു ആധുനികരാവാൻ പറ്റാത്ത കഴപ്പു അല്ലേ, പർദ്ദ മാറ്റി മുസ്ലിം സ്ത്രീകളോടു ആധുനികരാവൻ പറയുന്ന ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ തീർക്കുന്നതു?

ഷിൽ ദെല്യൂസിന്റെ (Gilles Deleuze) സങ്കീർൺണ്മായ പരികൽപ്പനകളുടെ സഹായമില്ലാതെ, ഒരു വൾഗർ ദെറീദിയൻ അപനിർമാണത്തിലൂടെ പൊളിക്കാവുന്നതാണു പർദ്ദയും പാരമ്പര്യവും തമ്മിൽ ലിബറലുകൾ കണ്ടേത്തുന്ന ബന്ധം. പർദ്ദയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി നാം ചോദിക്കണം: എന്താണു പാരമ്പര്യം, എന്താണു ആധുനികത? ആധുനിക മാർക്കറ്റിംഗ്‌ തന്ത്രങ്ങൽ ഉപയോഗിച്ചു നിർമിക്കുന്ന, വിപണനം ചെയ്യുന്ന പർദ്ദയെ എന്തടിസ്ഥാനത്തിലാണു പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ചിഹ്നമായി ലിബറലുകൾ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്‌? ശരീരത്തിന്റെ ഷെയ്പിനനുസരിച്ചു നിർമ്മിച്ചുകൊടുക്കുന്നപർദ്ദയെകുറിച്ചു നമ്മുടെ വിദഗ്ധരായ ചിന്തകന്മാർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലേ? പരസ്യങ്ങളിലൂടെ വിപണനം ചെയ്യുന്ന പർദ്ദയെ കുറിച്ചു മഹാന്മാർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നോ? ഈ ലിബറൽ അറിവില്ലായ്മക്കു എന്തിനു മുസ്ലിം സ്ത്രീകളേയും പുരുഷന്മാരേയും പീഢിപ്പിക്കണം? എന്താണു ആധുനികത? എന്താണു പാരമ്പര്യം?

സാമൂഹ്യ പ്രതീകാത്മക വ്യൂഹത്തിൽ കിടക്കുന്ന തിന്മയെ പ്രാദേശികവൽക്കരിച്ചു ഒരു പ്രത്യേക ശരീരത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു അതിനായാണു നാം പലപ്പോഴും ബദൽ അന്വേഷിക്കുന്നതു. ഇതു തന്നെ ആണു പർദ്ദയുടെ കാര്യത്തിലും സംഭവിക്കുന്നതു. പർദ്ദധാരികളായ മുസ്ലിം സ്ത്രീകളെ മുഴുവാൻ ചിന്തിക്കുവാൻ ശേഷിയില്ലത്ത വസ്ത്തുക്കളാക്കി മാറ്റി, മുസ്ലിം പുരുഷന്മാരെ ഇസ്ലാമിസ്റ്റ്‌ അജൻഢ നടപ്പിൽ വരുത്തുവാനുള്ള ഉപകരണങ്ങൽ ആയി മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തി, സ്വയം വിശുദ്ധരാകുന്ന ലിബറലുകളിൽ അപകടകരമായ ഒരു നിഷ്കളങ്കത കിടക്കുന്നുണ്ടു. ഇത്തരം അപകടം നിറഞ്ഞ നിഷ്കളങ്കത തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി ഴാക്‌ ലെകാന്റെ മനോഹരമായ രണ്ടു പരികൽപ്പനകളുടെ സഹായം ഞാൻ തേടുകയാണു.

ആദ്യത്തേത്‌, മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹം അപരത്വത്തിന്റെ ആഗ്രഹം (Man's desire is the desire of the Other)എന്നുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹെഗേലിയൻ നിരീക്ഷണമാണു. ലെകാനിൽ അപരം എന്നുള്ളത്‌ സാമുഹ്യ-പ്രതീകാത്മക വ്യൂഹമാണു (അതു സൂചിപ്പിക്കുവാനായാണു ഇങ്ങ്ലിഷ്‌ വിവർത്തനത്തിൽ Other-നു വലിയ അക്ഷരം O നൽകിയിരിക്കുന്നതു). ആ അർത്ഥത്തിൽ, ഞാൻ എന്റെ ഏറ്റവും വൈയക്തികമായി അനുഭവിക്കുന്ന ആഗ്രഹം പോലും എന്റേതല്ല, മറിച്ചു ഒരു സാമൂഹ്യ ജീവി എന്ന നിലയിൽ ഒരു പ്രത്യേക സാംസ്കാരിക പരിസരത്തു നിന്നും എനിക്കു ലഭിക്കുന്നതാണു. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണു, ഒരു വസ്തു/അവസ്ഥ വ്യത്യസ്ഥ സമൂഹങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്ഥ ആഗ്രഹം/പ്രതികരണം ഉണ്ടാക്കുന്നതു. ചില നോർത്ഥ്‌-ഈസ്റ്റേർൻ ജനവിഭാഗങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾ വളരെ പരസ്യമായി അവരുടെ കുട്ടികൾക്കു മുലയൂട്ടുന്നതു, സ്ത്രീയുടെ മുലയെ ലൈംഗികാസക്ത്തിയോടു മാത്രം കാണാൻ പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച കേരളീയ സമൂഹത്തിലെ ഒരു പുരുഷനോ സ്ത്രീക്കോ മനസിലാവില്ല. അതിനു കാരണം എന്താണെന്നു ഒരിക്കൽ അവരിൽ ഒരാളും എന്റെ സുഹ്രുത്തും ആയ, ഞാൻ ശങ്കർദ്ദാ എന്നു വിളിക്കുന്ന, ശങ്കർ ദേബ്ബർമ്മ എനിക്കു വിശദീകരിച്ചു തന്നു: അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, മുലയും ലൈംഗികതയും തമ്മിൽ വലിയ ബന്ധം ഒന്നും ഇല്ല. മുല എന്നാൽ, അവരെ സംബന്ധിച്ചിടതോളം, കുട്ടികൾക്കു ഭക്ഷണം നൽകുന്ന ഒരു ശാരീരികാവയവം മാത്രമാണു.

ഫനാറ്റിസം ഫെമിനിസം എന്ന ബ്രാൻഡിൽ വിൽക്കുന്നവരോടു എനിക്കു ചോദിക്കുവാനുള്ളതു ഇതാണു: സ്ത്രീയുടെ/പുരുഷന്റെ ഏതു വസ്ത്രമാണു അപരത്വത്തിനെ സംത്രിപ്ത്തിപെടുത്തുന്നില്ല എന്ന രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തോടെ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്‌? കേരള സ്ത്രീ (എസൻഷ്യലൈസ്‌ ചെയ്യുന്നതു ക്ഷമിക്കുക) ആധുനികതയുടെ ആഘോഷമായി ധരിക്കുന്ന ചുരിദാറും ജീൻസും, ഫ്യൂഡലിസത്തിന്റെ യൂനിഫോമായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന കേരള സാരിയും പോട്ടെ, അവൾ അടിവസ്ത്രമായി ധരിക്കുന്ന ബ്രായും പാന്റീസും പോലും പുരുഷനെ/സ്ത്രീയെ ഭ്രമിപ്പിക്കുവാൻ ഉള്ളതല്ലേ? എന്തായിതു, ലോകത്തിൽ ഫനാറ്റിസവും ഫെമിനിസവും മാത്രമെ പാടുള്ളൂ എന്നുണ്ടൊ, ഉവ്വോ? എന്താ ഫെറ്റിഷിസം പാടില്ലേ? കീറിയ അടിവസ്ത്രം ഇട്ടു ആദ്യരാത്രി ആഘോഷിക്കുവാൻ ആർക്കെങ്കിലും ആമ്പിയറുണ്ടോ?

ഇസ്ലാമിൽ മതത്തിന്റെ കാഴ്ച്ചക്കു വേണ്ടി സ്ത്രീ വഴങ്ങുന്നു എന്നു ലിബറൽ ചിന്തകർ ആരോപിക്കുംബോൾ, ലിബറൽ ഡെമോക്രറ്റിക്‌ സമൂഹങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾ മാർക്കറ്റിന്റെ കാഴ്ച്ചക്കു വഴങ്ങുന്നതു എന്തുകൊണ്ടു നമ്മുടെ മാന്യ ചിന്തകന്മാർ കാണുന്നില്ല? Mr. and Mrs. ചിന്തകന്മാർ/കറ്റ്‌, കണ്ണിലെന്താ മത്ത കുത്തിയിട്ടുണ്ടോ?

ആഫ്രിക്കയിലെ ഭഗശിശ്നചേദനം (clitoridectomy) ലിബറൽ ഫെമിനിസ്റ്റിന്റെ കണ്ണുനീർ (പുരുഷനാണെങ്കിൽ കണ്ണുനീരല്ല...) വീഴ്ത്തും, എന്നാൽ പടിഞ്ഞാറൻ സമൂഹ്ഹങ്ങളിൽ ലൈംഗികാർഷണം നില നിർത്തുവാൻ ആയി സിലികോൺ ഇമ്പ്ലാന്റും ഡയറ്റിങ്ങും സ്ത്രീകൾ ചെയ്യുവാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നതു തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ആഘോഷമായി അവർ കൊണ്ടാടും. പുരുഷന്റെ കാഴ്ച്ചയെ മതത്തിലൂടെ ചാനലൈസ്‌ ചെയ്താൽ പുരുഷന്റെ കുഴപ്പം, പുരുഷന്റെ കാഴ്ച്ചയെ മാർക്കറ്റിലൂടെ ചാനലൈസ്‌ ചെയ്താൽ സ്ത്രീയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം. ആ അർത്ഥത്തിൽ ഇസ്ലാമിനു റാഡിക്കൽ ആയ ഒരു വശം ഉണ്ടെന്നു ഇസ്ലാം മതം സ്വീകരിച്ച 20-ആം നൂറ്റാൻഡിലെ അനതിസാധരണ ഒരു വ്യക്തിത്വം, മാൽകം എക്സ്‌, പറയുംബോൾ നമുക്കു സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും: “You see, Islam is the only religion that gives both husband and wife a true understanding of what love is. The Western ‘love’ concept, you take it apart, it really is lust. But love transcends just the physical. Love is disposition, behaviour, attitude, thoughts, likes, dislikes – these things make a beautiful woman, a beautiful wife. This is the beauty that never fades. You find in your Western civilization that when a man’s wife’s physical beauty fails, she loses her attraction. But Islam teaches us to look into the woman, and teaches her to look into us.

അതാണു ഇസ്ലാമൊഫോബിയയുടെ ഒരു കുഴപ്പം? ലിബറൽ ചിന്തകന്മാർ മുസ്ലിം പുരുഷന്മാരിൽ കാണുന്ന കുഴപ്പം, ഒരു സമൂഹജീവി എന്ന നിലയിൽ മനുഷ്യൻ എവിടേയും അനുഭവിക്കുന്ന പ്രശ്നത്തിന്റെ ഒരു ലക്ഷണം മാത്രമാണു. അതിനെ നല്ല മുസ്ലിം/ചീത്ത മുസ്ലിം, നല്ല മനുഷ്യൻ/ചീത്ത മനുഷ്യൻ എന്ന ബൈനറിയിലേക്കു ചുരുക്കാതെ, അതിന്റെ എല്ലാ കമ്പ്ലെക്സിറ്റിയോടും കൂടി കാണുക, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു റാഡിക്കൽ മാർക്ക്സിസ്റ്റ്‌ എഥീസ്റ്റിന്റെ ചങ്കൂറ്റത്തോടു കൂടി പറയുക: "എല്ല മതങ്ങളും ക്രാപ്‌ ആണു, ലിബറൽ ഡെമോക്രസിയും ക്രാപ്‌ ആണു." എന്നിട്ടൂ വളരെ വയലെന്റ്‌ ആയി ചൂണ്ടികാണിക്കുക.. ഹിന്ദുയിസം വയലെന്റ്‌ ആണു. അതാണല്ലോ ആയുധധാരികളായ ഹിന്ദു ദൈവങ്ങൽ യാഗത്തിനെതിരായ രാക്ഷസന്മാർ എന്നു അവർ വിളിച്ചിരുന്ന ബുദ്ധിസ്റ്റുകളെ കൊന്നൊടുക്കിയതും കൊല്ലാതെ കീഴടക്കിയവരെ അസ്പ്രിശ്യരാക്കി മാറ്റിയതും. ഇനി ആധുനിക ദലിതരുടെ സ്വാഭാവിക മതമായി അംബേഡ്കർ വിലയിരുത്തിയ ബുദ്ധിസം വയലെന്റ്‌ അല്ലേ? ചൈന മുതൽ മ്യാന്മാർ വരെ ഉള്ള ഏറ്റവും ഓട്ടോക്രാറ്റിക്കു ആയ ആധുനിക ഭരണകൂടങ്ങളെ എടുതു നോക്കു, അവയെല്ലം ബുദ്ധിസ്റ്റ്‌ ആയ സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്നും ഉള്ളവയാണു. മേഴ്സിയെ പ്രധാന തത്വ സംഹിതയായി കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ക്രിസ്റ്റ്യാനിറ്റിയുടെ ട്രാക്‌ റെകോഡ്‌, പക്ഷെ, മേഴ്സി നൽകുന്നതിൽ, ഷെയ്ക്സ്പിയറിന്റെ 'Merchant of Venice' കാണിച്ചുതരുന്നതു പോലെ, വളരെ മൊശമാണെന്നു പൗരാണിക കുരിശു യുദ്ധം മുതൽ ആധുനിക കുരിശു യുദ്ധം വരെയുള്ള ചരിത്രം പരിശോധിച്ചൽ മനസില്ലവും. ജൂതമതത്തിന്റെ ചെയ്തികൾക്കു ഇസ്രായെലിനും അപ്പുറം സേർറ്റിഫികറ്റ്‌ അന്വേഷിക്കണമോ? ഈസ്ലാമിന്റെ വയലൻസിനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ, അതു ലിബറൽ തെറിവിളിയുടെ എന്നത്തേയും ഇഷ്ട സബ്ജെക്റ്റ്‌ അല്ലേ!

ഇത്തരം വിമർശനാത്മകമായ മാർക്ക്സിയൻ സമീപനത്തിന്റെ ഒരു കുഴപ്പം എന്താണു എന്നു വെച്ചാൽ, അതിനു മതങ്ങളുടെയും ക്യാപിറ്റലിസത്തിന്റേയും വൈരുധ്യങ്ങളെ കാണിച്ചു തരുവാൻ കഴിയുംബൊൽ തന്നെ അതു മാർക്ക്സിസത്തിന്റെ വൈരുധ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു തീർത്തും ഇരുട്ടിലായിരിക്കും. അവിടെയാണു ഒരു ലെകാനിയൻ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രസക്തി. ലെകാനിയൻ സൈകോനലസിസിന്റെ അവസാനത്തിൽ, എല്ലാ മാനുഷിക വിമർശനാത്മകമായ പദ്ധതികളും കഴിഞ്ഞു ഉയർന്നുവരുന്ന മനുഷ്യൻ പിന്നെ മനുഷ്യനല്ല. ഇനി എല്ലാ വിമർശനാത്മകമായ പദ്ധതികൾക്കു ശേഷവും, ബാക്കിയാവുന്നതു മനുഷ്യനാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ അർത്ഥം, അതു വരെ ചെയ്ത സൈകോനലിസിസ്‌ പൂർണ്ണമല്ല എന്നും സൈകോനലിസിസ്‌ തുടരണം എന്നു തന്നെയാണു ലേകാൻ വിവക്ഷിക്കുന്നതു.

അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണു, ലെകാൻ, എന്റെ കണ്ണീൽ, പടിഞ്ഞാരൻ നവോത്ഥാന പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടു തന്നെ, നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ട്രാജിക്‌ ആയ ലോകവീക്ഷണം ആകുന്നതും. ലെകാനിൽ മനുഷ്യാവസ്ഥ എന്നു പറയുന്നതു മരണത്തിനു മാത്രം ചികിൽസിക്കാവുന്ന ഒരു രോഗമാണു. അതല്ല എങ്കിൽ പിന്നെ, പൂർന്ന സൈകോനലിസിസിനു ശേഷം ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു പരിപൂർന്ന സാമൂഹ്യ യന്ത്രം ആകുക; സന്തോഷവും, ദുഃഖവും, അനുതാപവും, വേദനയും ഒന്നും തിരിച്ചരിയാത്ത വെറും യന്ത്രം. പലരും ഒരു ലെകാനിയൻ സമൂഹത്തെ സ്റ്റാലിനിസ്റ്റ്‌ സമൂഹത്തൊറ്റാണു ഉപമിക്കറുള്ളാതു. ഇതു ശരി അല്ല എന്നാണു എന്റെ പക്ഷം. സ്റ്റാലിനിസ്റ്റ്‌ റഷയിൽ, ലെകാൻ മനുഷ്യരെ മൃഗങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്ത്തമാക്കുന്ന മാനുഷികമായ ക്രിയകളിൽ ഒന്നായ മനസിലാക്കുന്ന ആത്മഹത്യ,, ധാരാളമായി നടന്നിരുന്നു (ആത്മഹത്യ ചെയ്ത ലോകോത്തര റഷൻ കവികൾ തന്നെ ഉദാഹരണം). എന്നാൽ സൈകോനലിസിസിനു ശേഷം പൂർണ്ണമായും ഉപകരണവൽക്കരിക്കപെട്ട (instrumentalized) ലെകാനിയൻ ഉപകരണങ്ങൽ 'ഞാൻ' എന്നുള്ള ബോധമോ 'എനിക്കു ആത്മഹത്യ ചെയ്യം' എന്നുള്ള അറിവോ പേറുന്നില്ല. എല്ല അർത്ഥത്തിലും സ്റ്റാലിനേക്കൾ ഭീകരനായിരുന്നു ലെകാൻ. 60കളിൽ ലെകാന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളിലേക്കു ആകൃഷ്ട്രായ ലോകപ്രശസ്തരായ പല അകാഡമിക്കുകളും, പരാജയപെട്ട മുൻകാല മാവോയിസ്റ്റുകൾ ആയിരുന്നു എന്നുള്ള വസ്തുത വെറും യാദ്രിശ്ചികമല്ല!

രണ്ടാമത്തെ ലെകാനിയൻ നിരീക്ഷണം, കാഴ്ച്ചാവ്യൂഹത്തിൽ സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണവും (gaze) നോട്ടവും (look) രണ്ടാണെന്നു പറഞ്ഞു അവയെ രണ്ടിടത്തായി അടയാളപെടുത്തുന്നതാണു. ഞാൻ (subject) ഒരു വസ്തുവിനെ (object) കാണുംബോൾ ഒരു കാഴ്ച്ചാവ്യൂഹം (scopic field) സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ആ കാഴ്ച്ചാവ്യൂഹത്തിൽ, ഞാൻ (subject) വസ്തുവിനെ (object) നോക്കുന്ന പ്രക്രീയയാണു ലെകാൻ നോട്ടം (look)എന്ന വാക്കു കൊണ്ടു വിവക്ഷിക്കുന്നതു. തിരിച്ച്‌, വസ്തു ഞാൻ കണത്ത ഒരു ബിന്ദുവിൽ നിന്നു, ഞാനറിയാതെ, എന്നെ സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണം (gaze) നടത്തുന്നുണ്ട്‌. ഇനി ലെകാനെ സൂക്ഷിച്ചു വായിക്കുക:"This is how one should read understand those words, so strongly stressed in the Gospel, They have eyes that they might not see. That they might not see what? That things are looking at them."

അതെ, വസ്തുക്കൽ നമ്മൾ കാണാതെ നമ്മളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്‌. ലിബറലുകൾ പർദ്ദയെ നോക്കി അതിനെ ഇസ്ലാമിസ്റ്റ്‌ അജെൻഡയുടെ ബിംബമായി രേഖപ്പെടുത്തുംബോൽ, തിരിച്ചു പർദ്ദ ലിബറലുകൾ കാണാതെ, ലിബറലുകൾ കാണത്ത ഒരു ബിന്ദുവിൽ നിന്നു, ലിബറലുകളെ നോക്കുനുണ്ട്‌. പർദ്ദക്കറിയം, ലിബ്ബറലുകൾക്കു പർദ്ദയോടുള്ള വിരോധം ഇസ്ലാമോഫോബിയയിൽ നിന്നു വരുന്നതാണു എന്നു. അതു പക്ഷെ ലിബറലുകൾക്കു അറിയില്ലല്ലോ!

Thursday, May 7, 2009

Who Does the Environmentalist Think He Is?

In his last book the revolutionary French philosopher Felix Guattari warns us about the destruction of three ecologies, the ecologies of social, mental and environmental, by what he calls IWC (Integrated World Capitalism—I think this was a term first used by the economist Immanuel Wallerstein)

Ecologies of Social: IWC has atomized our existence and killed our social relations. We see more and more violence emerging along the lines of ethnic, religious, national, gender and sexual identities. We have globalized crime and the chickens are coming back to roost.

Ecologies of the Mental: IWC constantly invades our mental space and homogenize it by creating mass-media subjectivity. We do not know what we want unless we get a help from the ads. Even our spiritual life is in the market. From Mata to Sri Sri to Sai, spirituality is the most marketable of all commodities. Our good old friend God is transformed into a bourgeoisie trader, an individual who takes note, calculates, rewards, and punishes the believer in accordance with the solid gold of spiritual work that the believer has put in. I just don’t understand why we still cloth God in old-fashioned apparels. God must be clothed as suits a good bourgeoisie gentleman!

Ecologies of the Environmental: Plastic, toxic and atomic wastes. Natural water resources are depleted. The planet gets hotter. The ices are melting. The sea level is rising. The lands are beginning to disappear. Within two hundred years Kerala will be history and mallus will be the stuff of legends. Greenhouse effect and we cannot stand the heat. We put in place more centralized air conditioners, buy cars with air conditioners, and adorn our house with refrigerators. They dig big holes in the ozone layer. More ultraviolet rays and more heat. Zizek is no joke: the thing that causes the trouble is its own remedy. If the climate is hot, we buy air conditioners, and then they make the climate hotter, and to resist it we buy more air conditioners and and and…..

In the film about the Nobel laureate liberal gentleman (Nobel Prize for Liberal Fraudulence?), we get to know that he, unlike many other American presidential candidate, knows about Thomas Kuhn. Then he persuasively talks about the frog. You take a frog in a boiler along with the water from the pond in which it is found. You gradually increase the temperature of the boiler. Nobody jumps, nobody cries, nothing happens. The frog doesn’t make an attempt to escape. You heat up boiler and the frog will eventually die. No complaints, happy as ever. But if we use water in the boiler other than from the pond and repeat the experiment, we get a different result. The frog will immediately react. It jumps out, goes back to its pond.

Forget about the frog. Frog is not frog. The frog in the boiler with the water from the pond is MAN. We just do not notice that the temperature is rising. We have no complaints. We are happy as ever. One day, like the frog in the experiment, we will die fat.

Al Gore is a fraud. We expect some great idea from a person who has explained things this beautifully. What a pity! He ends up being another promoter of environment-friendly capitalism! Gee, these Americans know how to mindfuck others and get away with a noble prize!

So, it seems, the only people who are concerned about the catastrophe around us are the good-minded superrich, who, with their speculations throw thousands of lives into disarray, and the poets like Sugathakumari. What is so unbearable about these pious, noble creatures? Their arrogance. They shed crocodile tears about earth, air, river, mountain and all such fuck. What in effect they are concerned with is the continuation of the existence of the most criminal race on the globe, the homo sapience. But they won’t shoot it out in such simple manner. They cloth their disgusting selfishness and egoism in pious and noble causes and high-sounding, politically correct rhetorics.

They want to preserve human race. But their noble language has the arrogance of sending the image that they want to SAVE THE PLANET. What arrogance! Who do they think they are to save the planet? Does the earth want their help or is it the other way around? We must rather say plainly: ‘save the superrich’, ‘save the environmentalist’, ‘save the nature poets’.

Man is the most vulnerable of all beings. Yet man is the most arrogant of all! Man shows charity not only to fellow beings but to the ENTIRE PLANET.
When does man learn the lesson taught by Stephen J. Gould and learn to be humble so as to accept the fact that man is insignificant? We must remember, not with the intention of surviving, but for the sake of remembrance only: Earth does not want man; only man wants earth. God does not create man in his image; man creates God in his image. Both in earth’s scheme of things and God’s scheme of things, MAN COULD JUST BE AN ACCIDENT.

Wednesday, May 6, 2009

As I lay with Head in your Lap, Camerado

Walt Whitman

AS I lay with my head in your lap, Camerado,

The confession I made I resume—what I said to you in the open air I resume:

I know I am restless, and make others so;

I know my words are weapons, full of danger, full of death;

(Indeed I am myself the real soldier;
It is not he, there, with his bayonet, and not the red-striped artilleryman;)

For I confront peace, security, and all the settled laws, to unsettle them;

I am more resolute because all have denied me, than I could ever have been had all accepted me;

I heed not, and have never heeded, either experience, cautions, majorities, nor ridicule;

And the threat of what is call’d hell is little or nothing to me;
And the lure of what is call’d heaven is little or nothing to me;

...Dear camerado! I confess I have urged you onward with me, and still urge you, without the least idea what is our destination,

Or whether we shall be victorious, or utterly quell’d and defeated.

Thursday, April 30, 2009

“Squeeze His Balls”: An Anti-feminist Reading of ‘Daddy’

Among the chess players of highest stature who is really the evil par excellence?

If we are talking in terms of sheer destructive ability, it has to be Garry Kasparov or Robert Fischer. If we are talking in terms of creative madness, well, who will match Mikhail Tal’s sheer brilliance? If we are talking in terms of natural imagination and arrogance, it is none other than the inimitable Cuban Jose Raul Capablanca.

But I won’t say that they are not really evil. They have all killed their opponents in terrific style. Does that really make them the rightful candidate for the post of evil par excellence? I really don’t think so. They are not evil because there is something positive about their style of chess. They have all played what can be called positive chess. In that they might have destroyed their opponents. But they are angelic in their strategies as well as tactics.

But in the playing style of the Ninth World Champion, Tigran Vartanovitch Petrosian, we have what I would call the absolute evil. Why? Let me quote Wikipedia: “He was nicknamed "Iron Tigran" due to his playing style because of his almost impenetrable defence, which emphasised safety above all else….He was arguably the hardest player to beat in the history of chess.” At one time, it was thought that beating Petrosian was akin to seeing the other side of the moon, an idea that Lev Polugaevsky puts in a totally different set of words: “In those years, it was easier to win the Soviet Championship than a game against "Iron Tigran".”

What is so radically evil about a defensive player, who is really hard? I’ll explain. He was the master of prophylaxis, which Wikipedia explains in this manner: “prophylaxis," guarding or preventing beforehand) or a prophylactic move is a move that stops the opponent from taking action in a certain area for fear of some type of reprisal. Prophylactic moves are aimed at not just improving one's position, but preventing the opponent from improving his… Players who play in the prophylactic style prevent the initiation of tactical play by threatening unpleasant consequences. One of the largest advantages of this approach is that it keeps risk to a minimum while causing an overaggressive opponent to lose patience and make a mistake.”

Hence it is clearly discernable that the radical evil of Petrosian lies in his orientation of thinking. Usually, players would think about their possibilities and the possible counter strategies and tactics that the opponent may adapt to nullify one’s moves. But Petrosian would think about the other’s possibility first and then play accordingly even before the other has a sense of the chances that are in store for him. As Paul Keres remarks, "Petrosian was a player who spent more time considering his opponent’s possibilities than his own." I would maintain that there is something really sinister about a player who makes endless calculations about the other’s possibilities. The way he looked at the board…..

Petrosian does not look at the board from his side; he looks at it from the other’s side. If there ever was evil, well this is it.

Let me go back to my business, gossip. If my memory serves me right, in Yudovitch book on Kasparov (I used this book in my late teens, may be the details could go wrong), he analyzed all the five games played against each other by the greatest attacking player and the greatest defensive player in the history of chess. Kasparov was in his early twenties, in his ferocious period; Petrosian was above fifty, well past his prime, and may be unknowingly suffering from a stomach cancer that was to consume him soon. (Like Derrida, he too was deconstructed by cancer. This impeccable defender could not defend cancer!)

In all five games Kasparov played white. The first one was a draw. The second one was a Queen’s Indian defense. Petrosian played very provocatively, inviting Kasparov to go for the jugular. Kasparov did exactly what Petrosian had thought he would do. He went for an all-out attack on Petrosian’s king side which was weakened due to 12…g6. But then what Kasparov faced was the Rock of Gibraltar, an extremely tough tactical defense matching Kasparov’s ferocity. Even then, Kasparov really created a winning position. But he missed the winning continuation. If he had played, as the post-match analysis by both players shows, 35. f7 instead of the 35. Qf7+, he definitely would have won. But then from that moment onwards Kasparov was playing like a beginner. Petrosian’s patient defense made Kasparov mentally exhausted, it seems. Within a few moves, he lost the match. Their third game was the most exciting of all. This time there were even more provocations from Petrosian, after opting for the Queen’s Gambit Accepted system. To me, the most daring move was 16. 0-0-0. It takes some balls to play a move of that sort against Kasparov. No other World Champion would dare do that against him. Kasparov’s light square bishop was fianchettoed, aiming straight at c6 pawn. The c-file was half open for his rooks to operate. There were dangers of a minority attack with a2 and b2 pawns. He had enormous space on the queen side. He could mobilize all his pieces straight at Petrosian’s king. That was the moment at which Petrosian made that daring move as if he were asking Kasparov: “Boy, mobilize all your resources against my king. Go for the jugular. I will show you who I am.” Naturally, Kasparov did all he could. One would not believe the things Petrosian did because those were precisely the things in chess school we were told not to do when your king was under attack in the middle game. He pushed the pawns in front of his king! His king was literally walking on the board. He moved his king five times! And 35… Kc6, the spectacular move in that match, stole the show. One more move, and Kasparov resigned.

The first World Champion Wilhelm Steinitz stated once that king was a strong piece and that it could defend itself, an idea which is not part of the classical base of the game. Petrosian has taught us that even theories as crazy as those can be useful if you are undogmatic and have terrific tactical eyes and a sound strategic mind!

Two defeats. Kasparov had a psychological block in Petrosian. He sought the advice of Boris Spassky, the 10th World champion, who snatched the title from Petrosian in 1969. It is said that Spassky gave him an abstract advice: “Squeeze his balls.” I don’t know what Kasparov learned from Spassky’s advice. I choose to understand it in this way: “There is no point in going for an all-out attack with all the arsenals against Petrosian. He will impeccably defend and frustrate you. Instead, take hold of the most vulnerable spot and consistently apply pressure there till he succumbs.” In other words, the half-Jewish Kasparov got an inverted Catholic lesson from Spassky, an inverted Golden Rule: Do unto Petrosian as Petrosian would do to others.”

The fourth game was an opening debacle for Petrosian. Was it another attempt at provocation that he did not make timely effort to develop his queenside pieces? He opened, it seems to me, the centre too early, without necessary preparation—very unPetrosianesque! Yudovitch, in the same book, has written something of this sort: “Never in his long term as a Grand Master was Petrosian defeated in such a crushing style!” The fifth game was a nice one: Kasparov, playing in true Petrosian style, reached the middle game with a slight advantage. Like Petrosian, he worked on this advantage or, in Spassky’s langauge, “squeezed his balls” till Petrosian decided to give up the struggle after a lengthy battle.

Kasparov’s famous book is titled Life Imitates Chess. I have not got a copy of the book. But I have heard that in that book he has written that he has adopted to Petrosian’s style against Petrosian after the first two defeats. We have to imitate something from that.

There is a book by Tigress Luv titled Women Really Do Love Bastards. I have not read the book. I do not know what the author means by the term ‘bastard’ and ‘love’. If the word ‘bastard’ is used to denote ‘hyper aggressive, violent, abusing men with a proclivity toward radical evil, then I will say that her choice of word is disgusting. Those people who are born outside of patriarchal family and Victorian morality are historically known as bastards. The prize the mother and the bastard have to pay for that radical politics is terrible. Isn’t it self-defeating when hard-wired feminists, who fight family norms and morality, cling to bastard as an abusive term? The ready-made equation of bastards with radical evil or vice versa is highly objectionable. One must respect bastards.

(From Edgar in King Lear to Heathcliff in Wuthering Heights to the real Jean Genet, historical bastards have a field day in western literature. Their charm lies precisely in the rootlessness of bourgeoisie modernity. But in Malayalam films and novels, it is all about asserting the parenthood of the bastard, which is the prestigious issue. In Empty Vasudevan Nair’s boring novel, situated in the transformative period of Nair community’s transformation from matrilineal to patrilineal system, or, from sexual freedom and liberty of ‘Sambandham’ to modern bourgeoisie nuclear family and Victorian morality, Appunni’s main concern is to affirm the fact that he is the son of Kontunni Nair, a concern which was not part of Sambandham tradition and which is very much part of the modern bourgeoisie patriarchal family system. In a film titled Ente Sooryaputhriykku, we have a filmic representation of the affirmation of parentage. But in the case of Dalit women of Malayalam cinema, it is the other way round. In both Jalolsavam and Kannezhuthi Pottum Thottu, the Dalit parentage of both heroines is a matter of trauma in the private sphere (as loss), not something to be affirmed in the public domain. In contrast to Kalabhavan Mani in Karumadikkuttan, where we have the question of troubled parentage of a Dalit man, it is only in Dalit woman that we find the charm of the rootlessness of bourgeoisie modernity!)

Whatever may be the case, I think that the book is a popular explication of the point found in the poem of one of the most gifted artists of the twentieth century, Sylvia Plath, namely, “Every woman adores a fascist.” Normally English teachers of Kerala, irrespective of their moral rectitude—I mean even the arch-conservative, who abound in Kerala academy—teach Daddy as poem in which figures the key Freudian theme of the ‘Electra Complex,’ a theme which, his writings make one suspicious, he was not even sure of. The reason for our conservative teachers becoming radicals in the course of teaching one poem is that that is the only interpretation that is handed down to them. My effort here is to point out the existence of another interpretation, which could help them continue with their conservative existence. They no longer have to be afraid of that disgusting thought of a daughter desiring the father and his annihilation, etc.

If you ask me if I believe in the story I produce without any material basis, well I must say I believe in it. Here I am a militant follower of early Christianity, of Saint Paul’s thesis of ‘justification by faith alone’. I believe in it not because it is true. It is true because I believe in it.

Like the ‘Electra Complex’ thesis, this is also old-fashioned, biographical criticism, I warn you. The school of silent minority, as I call them and in which I figure, believes that this poem has nothing to do with ‘Electra Complex’. Here daddy is not her biological daddy but a social daddy, whom Plath adored. Our thesis is that Plath had a girlish crush on that arrogant and brutal Nazi military leader and politician Hermann Wilhelm Goring, who was known as the ‘big daddy’ in the military circle for his ruthlessness. Once we pervert our vision in this way, every thing becomes crystal clear. The concluding line about the daddy’s death before the victim gets time to avenge becomes more forceful: Goring too did not allow his victims to take revenge upon him! After the Nuremberg trials, he was sentenced to death by hanging. But on the night before he was to be hanged, he committed suicide by gulping a potassium cyanide capsule.

Plath, the self-professed Jewish victim, was left with no one to take revenge upon. She had to create an image of the aggressor to avenge (Look at their photographs, both Goring and Hughes have some resemblance and are extremely handsome in true fascistic way). That is why she fell for a poet who was a champion of authoritarian politics and natural order in his poems. Those, who celebrate ‘earth and soil’ and ‘natural community’ as a means of liberation from capitalist tyranny, must remember that that precisely was the ideology of Nazism. This idea is maintained subtly by some of the great minds of the twentieth century, who were the unconscious supporters of fascism, from the Norwegian novelist Knut Hamsun to the admirable German philosopher, Martin Heidegger. Every nature lover is a potential Nazi.

But Plath did not realize that poetry and life were two unlike. Her tragedy, our logical position forces us to conjecture, was that in life Ted Hughes was not a violent ‘hawk,’ innocent and natural, and an adorable fascist brute, who could subdue her violence forcefully, which was at times terribly hysterical, and thus give meaning to her existence. He was even more inhuman than a fascist. He was just indifferent to her violence. He even took away from her the right to be dangerous. That made her even more violent and furious. Her violence towards him was reciprocated by indifference and a celebration of life, which was denied to Plath, a married woman with kids to look after. Finally, her violence turned inwards. The rest is history.

Hegel’s famous definition of copulation is that copulation is the “desire to see oneself in the other”. In that sense Plath’s was pure copulation. By adoring a fascist, she was trying to find in him a violence and passion that would match her violence and passion. She was looking for that in the other. That is exactly what she wanted to exorcise from her. She could not kill the other outside, so the only logical alternative was to kill the other inside. She did it most tragically.

Kasparov learned his lesson long after she had been history. Otherwise, he could have given her his lesson about squeezing the ball. Kasparov did not try to do what Plath had done, namely, trying to find in the other one’s own self. He did its exact opposite. He tried to find in his own self the other! The moment he became Petrosian and started playing like him, Petrosian’s super solid defense lost its charm and efficacy. So Plath’s correct response to Hughes’ violence would have been not the violent and hysterical outbursts (a life’s imitation of Kasparov’s all-out attacking style) but an indifference and inhumanness that could outdo Ted Hughes’. Rather than the occasional outbursts, if she had taken hold of his vulnerable spot and consistently applied pressure there, history would have been different. But then Kasparov was a bit late in human history for Plath to learn that lesson. She should have squeezed his balls.

We must practice the art of putting our money where our mouth is not. In other words, we must arrogantly stop that feminist bashing of Ted Hughes as ‘the talented killer.’ Both of his wives committed suicide in the same manner, suicide in the oven with the only difference that Assia took the life off her daughter as well. Let us concede the feminist point that he was instrumental in their death. But what if we can also assume that he was a ‘talented sufferer’? We have no privileged access to truth. We know only the popular stories. Why not entertain the other possibility as well?

So let us come to our principle point. We call an action ethical only when it stems from true indifference, when we do things not to satisfy our ego, overtly or covertly, but when we do things without conscious of the fact we do it. It is neither charity nor sacrifice. It is something we do not know because we are not conscious of it but only the other knows. That is precisely Lacan’s true formula of love: the other finds in me something that I myself do not find in me. That is why we often wonder “I don’t know why you love me.” That is why I consider pious and humble people, who do many things to satisfy God, arrogant. They do things as if they knew why God loves them and wants from them. In their superior knowledge, in their privileged access to God’s mind, they have become God-like. Only an outwardly arrogant atheist has the humility to say that I do not know why God loves me if at all God loves me because I have no privileged access to God’s mind. I cannot name it. Only God can name it.

And the moment you try to look at you, at your ethical act, from the other’s perspective, from God’s perspective, you have become Petrosian. You have become radical evil. That is why Lucifer is radical evil. He tried to picture himself in the position of God and see things from God’s perspective.

Before dismissing my thesis as a cheap lesson coming from a Hegelian-Lacanian Marxism, you must take extreme care to remember that the great conservative T. S. Eliot has also preached radical indifference in his ‘Murder in the cathedral’ as the principle moment of the ethical act. As Hegel has taught us: radical conservative and radical revolutionary have something in common. The tragedy is that in India we neither have a radical believer nor a radical revolutionary. We have only liberal left and right. And they are the same lot. Like a bourgeoisie broker in the stock market, both Prakash Karat and Mar Andrews Thazhath engage in profitable calculations in the globalized market!
Let Goebbels and Goring come and defend my thesis, I am pulling out!

Monday, April 27, 2009

തടാകത്തിൽ തെളിഞ്ഞത്‌

തളർന്ന ഷെഫാലി പുഷ്പങ്ങൾ
എന്നിട്ടുമെന്തേ എനിക്കു മാത്രം
ഉറക്കം വരുന്നീലാ?

അകലെ, വളരെ ദൂരത്തിൽ
ഒരു ഷിയൂലി പുഷ്പം


ആർക്കും വിട്ടു നൽകാത്ത
മൂടിപൊതിഞ്ഞ മുകിലുകളെ
എനിക്കു വിട്ടു തരൂ

Sunday, April 26, 2009

ഓരോ യാമങ്ങളിലും

വാൾട്ടർ ബെന്യാമിനെ ഓർക്കുന്നുവോ....

തീ കൊളുത്തപ്പെട്ട
നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ
ഒരു പറവക്കൂട്ടത്തെപ്പോലെ
സ്ത്രീയുടെ പ്രകാശവലയത്തിൽ

ഓരോ യാമങ്ങളിലും
അരക്ഷിതമായ വികാരങ്ങൾ
ഇടതു വിരൽതുംബിലെ
അദ്രുശ്യമായ കറുപ്പിലേക്കു
സുരക്ഷ തേടുന്നു

ഉറങ്ങുന്ന സുന്ദരി
നിന്റെ നിശബ്ദ്ത
നീ ഉറങ്ങുന്ന
തറച്ചു നിൽക്കുന്നു

Friday, April 24, 2009

Asymmetry of Inaction

These scientists, they are driving me round the bend. The whole of mathematics, the moon, is broached by the sun, emcee of the ceremonies unfolded, the orotund tones of reality, if it carries any meaning, comes from elsewhere, the impresario walks away watched by nobody, like Hitchcock and His Cock in the movies. Consider Zeno. Not the Zeno of Citium, the founder of Stoicism and a known homosexual, but the Zeno of Elea, the inventor of dialectical reasoning. He poses difficulties, agrees the history of two thousand and five hundred years of mathematics. Wherein lies the difficulty? One never reaches the destination, says Zeno. It’s a philosophical statement that has been dealt a thousand times by a thousand philosophers from a thousand ancient cities. Zeno differs from the others, the least dependable symbols of mathematics. Milla snatches the ball from the magical realist, Higwitta, and darts towards the Colombian goal post, the crowd, watching the amphitheatre and its gladiators, splits into two in its expression, a kind of unreality, a bewildered look, clashes with the blackened cheers, the only spectator, in the multitudinous crowd in toga, is Zeno, a stoic look. Zeno is no illusion in the crowd, the crowd is its own illusion and Milla is a running illusion.

When The Hindu announced the death of Paul Erdos, I the newspaperist and obiturist well thought of writing a poem in memory of him. The intention was there, really, but my memory failed me. The more I thought of him the more I remembered of me. This trouble could only be resolved by acknowledging my own difference from him: ‘I ain’t Paul Erdos’. Well, nobody said it before. Once I thought of myself as Gauss. My Gauss period ended with my realization that I was not Gauss and that fundamentally there was something wrong in mathematics. In my Gauss period I was addicted with finding solutions to certain mathematical riddles of high importance. I spent many nights trying to find the equation of prime numbers. My intuitive grasping of this problem centred on 2. Perhaps this was the intuitive logic: a prime number is already always flanked on either side by numbers that are divisible by 2; and hence the equation must have something to do with 2. I thought more about 2 than anything in the world. I dreamed and dreamed about 2. In fact, I fell badly in love with 2. And I fell madly in love with 22. In 22 2 is repeated 2 times. Everything that is 22 gives me intense orgasm, even Catch-22. From 22 I got much erection, but no equation. Luckily for me, my philosophical system by then had developed into such dimension and sophistication that I could do away with the luxury of mathematics altogether. Here, in this heavenly divorce lies the genius of mine, my favourite dream work.

Once as a school child he wondered at the childishness of the measuring scale. The first grand lesson of mathematics he was taught was that if n is a number in the number series then n+1 is also a number in the same sequence, which is the mathematical way of putting the idea that there is no end limit for the number series. When he studied the measuring scale carefully for the first time, he was taken aback by the falsity of the universe, milky way, solar system, earth, asia, india, kerala, thirssur, chavakkad, valappad, kazhimbrom, school and teacher; all of them were plain fuckers. In a measuring scale 10 shitless millimetres would make a centimetre and this happens in a finite distance. The trouble started when he started applying the first grand lesson of mathematics to the measuring scale. He had no problem in agreeing to the logic of the scale that 2cm is longer than 1cm. But he reasoned that there is an infinite space between 1 and 2 which cannot be spatialized on to any measuring rod. If 1.1cm is a spot on the scale it means that 1.11 is also there somewhere nearby. If 1.11 is there there is no point in denying the existence of 1.12, 1.13, 1.14, 1.15….unto infinity, like amma’s body on the beautiful frenzy day. How could he spatialize amma onto this tiny space on earth? She was infinity, the only truth of mathematics. He was crazy like crazy and crazy than crazy. So he had no idea that his thought had profound implications. He could not come into terms with the irrationality that he found with the number system packed on the scale and the perfection of measurements carried out by the very same scale. He initially thought that there was something wrong with his reasoning. A tiny error somewhere. Where was that? Was he perfect? Or was the measurement perfect?

Poornamada; poornamida
Poornad poornamudhachyate
Poornasya Poornamadaya

I asked my chromosome donor about the latent meaning of the santi mantra of isovasyopanishat. It was the evening of one fine December day of 1990. One candle was ready, capturing the infinity in its flickering flame. He took an unlit candle. He pointed to the first one and said ‘That’s perfect’. Then he lit the second candle using the flame of the first one and said ‘This is perfect’. Holding the second one he told ‘perfect has been taken from perfect’. Then came the question ‘what remains then?’ which he answered by pointing to the first one ‘perfect’. It was just plain beautiful, the demonstration, but hardly capable of convincing the intellectual curiosity of the thirteen year old, failed mathematician. I construed correctly that the demonstration was more directed at a philosophical justification of his newly found fascination for Hindu ritualism, than a rational explanation of the poem. This is typical behaviour of Indian atheist in their dying days. I thought of countering him by arguing that if that had been perfect we could have saved the monies spending on candles. That would be too heavy for him.

This is how I understood him. There is an ultimate reality, which can only be conceptualized as something that cannot be conceptualized, that is, infinity. Here the definition of infinity has an exact correspondence in the desire of Parisian intellectuals’ schizophrenic drama. Yet I am not ready to suggest that both are of the same nature, because in the scheme and design of the former atheist this infinity has a will of its own whose primary motive is its own self preservation, presentation, and reproduction, which the reproduced stuff lacks. In other words, the will cannot be reproduced, the will to power—that is, the will to preservation, presentation and reproduction. The will is the supreme possessor of the will, whereas what is reproduced is a form without any content. This is how Indian atheists, at the end of the day, when they come back to our good old friend ‘patriarchal Brahminism’ and its cunt teasing ideology, justify their former life in the fast lane.

From his scheme and design I found a way out, an altogether different possibility, a labyrinthine world. Take the will from his ugly scheme, and what we get is a model which simply preserves itself; presents itself and reproduces itself. It has no will at all. It simply is, that is, you cannot say ‘thou art that’ in the way subdued atheists say, but in the sense that ‘that is that’, that is, that is simply a that. Again, you have to make some more adjustments to penetrate farther into the depths of my system, which on that wintry night was abandoned as a crazy thought. If you take infinity from infinity infinity will remain. This can be done an infinite time. This is not an anti-Platonic battle, nor the postmodern repetition without an original copy; and repetition unto infinity. In my system too I had to tackle this problem of the original copy. But I did not do that in the way adopted by the cryptic Parisian gladiators. I have always thought that originality has nothing to do with originality than time. The flux that we associate with time derives from its incessant flow towards future. We believe that if everything is destroyed time will still continue without any stop. It has no telos to achieve. This is scientifically untrue. Yes, time has a Hegelian mission to achieve, which is its own self-destruction. Time’s ultimate aim is its own murder. Time is the ultimate suicider.

I think this is not true.

I don’t believe in the existence of time in the ordinary sense of the term, nor do I believe in the time of the relativity. Science is a distorted thing. That’s why we hear a lot of quarrels these days which go by the name of academic discussions. J. Richard Gott says, with the help of his cosmic strings of infinite length travelling past one another, one can return to the home even before one starts. The central feature of these strings is the time-space distortion that they produce due to their heavy mass which ultimately enables one to travel faster than light. And here I do agree with Stephen Hawking who challenges the idea by stating that the very act of looping around the strings would cause an energy build up, which makes it impossible for the traveller to break the shackles of time. I stand for your time for the time being to systematically shatter your myths of time. The trouble with western science is that it still cannot accept that it has nothing to do with science as science is understood. It is just a myth found in an industrial society. Some myths are much more effective than others. In a post industrial society the myth that goes by the name science is most effective. But don’t try to be clever, imaging it to be the antipode of myth.

Science differs from myth in that it has the courage to say that universe does really exist for man. A slight shift in perception will help even the most positivists of all scientists to be poets.

Poets, there is a life after death, after the sublime slaughter in the desert.

Universe really does exist, if science proves if there was/is any universe, for the dead, because it is only with death that one understands the true, if again science proves if one understood/understands, dimension of time of the universe, and I can understand the true nature of science since I am, by definition, one who shares a platform with the dead, the whole mystery of death is packed in time, time is death, death is time, a hyper logic, a metastases, a malignant tumour is really all time.

Let’s start from the beginning.

XXX lies on his back, facing the malar of the sun. XXX sends a gobble of spit straight to the sun at time -1. It goes in the direction of the sun for a minute. Time 0. It stops; the vigour of earth’s pull is so much to resist. It returns, straight down. It splashes across XXX-face. A fine symbol is made at time +1. We have made the film. Now we can run it backwards. The fragmented spittle recoups into a gob. The ball move upwards at time +1; the sun is the goal. But the same dilemma at time 0. Newton created this trouble. It travels fast; it goes into the spread lips at time -1. It disappears in the cavity. Everything is fine.

Suppose time has a beginning, and indeed it has. If indeed it has is our basic premise then it is that it must be at time 0. Where does that spit come from in our film’s motions, forward as well as backward? There are two negatives and two positives. How? It must be admitted in the beginning that the time existed before time came into existence is a negative time. Or rather anti-time. And the time that runs backwards is also a negative creature. Then we have the time that runs forward with a positive being. We have the spittle at time +1. It comes from the space between the sky and the mouth. We see it from time 0 only. We do not know what happened before time 0 precisely because it is the domain of god. Before time originated there was simply anti-time where god liked to tread. Now let me modify my earlier proposition. Anti-time is no negative time. The model I presented a little while ago is a misleading one. Since the spittle does not come from the atmosphere. What is more important, the entire operation can only take place after the inception of time. So we have just a negative, the time that runs backwards. People cannot imagine beyond a point in commonsense. So we can stick on to the model without changing the nature of our initial proposition. So the point is -1 is in anti-time or beyond time or whatever you like. 0 is the beginning. +1 is a moment after its inception. Now by the classical simplistic mechanical world of Newton says that every moment can chart its history and future. Of course, it was Newton’s discredit that he introduced the concept of linear time. Absolute one. Our World is not Newton World. There is consensus. No one cares about what happens in the anti-time. Suppose it happened in the same way I presented. Is it the perfect example of history repeating itself? First as farce and then as tragedy. They say that it is not their concern. The rest is their concern. That is not my concern. Let me focus here. What if it happened in the way I deliberated? And suppose there was a negative time in the anti-time. I mean the time of shrinkage.